بررسی ویژگیهای فیزیکوشیمیایی و کیفیت فرآوری انگور در صنایع غذایی با در نظر گرفتن شرایط مختلف آبیاری
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری علوم و صنایع غذایی، گروه علوم و مهندسی صنایع غذایی، دانشکده کشاورزی، دانشگاه ارومیه، ارومیه، ایران
2 استادیار بخش تحقیقات فنی و مهندسی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان غربی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ارومیه، ایران
3 محقق بخش تحقیقات فنی و مهندسی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان غربی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ارومیه، ایران
4 مربی پژوهشی بخش تحقیقات فنی و مهندسی مرکز تحقیقات و آموزش کشاورزی و منابع طبیعی آذربایجان غربی، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، ارومیه، ایران
doi
10.48311/fsct.2026.84078.0چکیده
کیفیت اولیه انگور بهعنوان ماده خام در صنایع غذایی، بهویژه در تولید آبمیوه، کنسانتره و فرآوردههای تخمیری، بهطور مستقیم تحت تأثیر شرایط رشد و مدیریت آبیاری قرار دارد. در این پژوهش، اثر سطوح مختلف مصرف علفکش ترفلان در سیستم آبیاری زیرسطحی (SDI) بر ویژگیهای فیزیکوشیمیایی و فناوری میوه انگور طی دو سال زراعی 1403–1404 در منطقه ارومیه بررسی شد. آزمایش در قالب طرح بلوکهای کامل تصادفی با سه تکرار و تیمارهای شامل: آبیاری زیرسطحی بدون ترفلان (شاهد)، سه سطح تزریق مرحلهای ترفلان (۱۵۰، ۳۰۰ و ۶۰۰ میلیگرم)، لولههای CC، آبیاری سطحی و آبیاری قطرهای سطحی انجام گرفت. شاخصهای اندازهگیریشده شامل مواد جامد محلول (TSS)، اسیدیته (pH) و حجم آبمیوه بود. نتایج نشان داد استفاده از ترفلان در دوزهای پایین (۱۵۰ میلیگرم) و متوسط (۳۰۰ میلیگرم) بهبود معناداری در کیفیت انگور از نظر TSS، pH و میزان آب قابل استخراج ایجاد کرد و این امر برای صنایع تبدیلی بسیار مطلوب است. در مقابل، دوز بالای ترفلان (۶۰۰ میلیگرم) بهدلیل بروز سمیت، منجر به کاهش کیفیت و عملکرد گردید. بهطور کلی، یافتهها اهمیت مدیریت بهینه مصرف ترفلان در آبیاری زیرسطحی را برای ارتقای کیفیت انگور فرآوریشده و تولید مواد اولیه استاندارد در صنایع غذایی نشان میدهد.