تعیینگرهای اجتماعی و روانشناختی گرایش به ارتکاب جرم (مورد مطالعه: جوانان 18 تا 29 سال شهر اهواز)
نویسندگان
1 استاد جامعهشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
2 استادیار جامعهشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 کارشناس ارشد جامعهشناسی دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22080/ssi.2022.22893.1954چکیده
در هر جامعهای، جوانان مهمترین سرمایههای جامعه هستند. افزایش گرایش به ارتکاب جرم بین آنان، سرمایههای انسانی و اجتماعی جامعه را به فرسایش میکشاند و باعث افزایش احساس ناامنی و تنزل شاخصهای توسعه در سطوح مختلف میشود. گرایش به ارتکاب جرم در بین جوانان متأثر از عوامل عدیدهای است که در این پژوهش به نقش متغیرهای آنومی اجتماعی، سرمایهی روانشناختی و سرمایهی فرهنگی پرداخته شده است. بر این اساس، هدف اصلی پژوهش حاضر بررسی تأثیر متغیرهای سرمایهی روانشناختی، سرمایهی فرهنگی و آنومی اجتماعی بر گرایش به جرم جوانان 18 تا 29 سال شهر اهواز است. روش تحقیق از نظر هدف کاربردی و به لحاظ نحوهی گردآوری دادهها، پیمایشی است. در تحقیق حاضر، از روش نمونهگیری تصادفی ساده استفاده شده و ابزار گردآوری دادهها پرسشنامه میباشد. جامعهی آماری تحقیق حاضر جوانان 18 تا 29 سال شهرستان اهواز به تعداد 262313 نفر بوده که از این تعداد 383 نفر با استفاده از فرمول کوکران بهعنوان حجم نمونه انتخاب شدند. نتایج توصیفی تحقیق حاکی از آن است که میزان گرایش به ارتکاب جرم در بین جوانان شهر اهواز در حد متوسط به پایین است. همچنین، یافتههای پژوهش حاضر نشان داد که بین متغیرهای سرمایهی روانشناختی، سرمایهی فرهنگی، آنومی اجتماعی و گرایش به ارتکاب جرم رابطهی معنیداری وجود دارد. طبق نتایج تحلیل رگرسیونی، 21 درصد تغییرات متغیر گرایش به ارتکاب جرم متأثر از سازهی سرمایهی فرهنگی و بعد خوشبینی سازهی روانشناختی است.