نقشآفرینان سیاستگذاری بینالمللی شدن آموزش عالی در نظام علم و فنآوری ایران (کارکردها، نهادها)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری رشتهی برنامهریزی توسعهی آموزش عالی، دانشکدهی علومانسانی و علوم اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
2 دانشیار گروه علوم تربیتی دانشکدهی علومانسانی و علوم اجتماعی، دانشگاه مازندان، بابلسر، ایران
3 استاد گروه علوم تربیتی دانشکدهی علومانسانی و علوم اجتماعی، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
4 استادیار گروه مدیریت بازرگانی دانشکدهی علوم اقتصادی و اداری، دانشگاه مازندران، بابلسر، ایران
doi
10.22080/ssi.2022.24133.2026چکیده
هدف: پژوهش حاضر با هدف طراحی مدل و نقشهی راه آموزش عالی با رویکرد بینالمللی شدن و اعتبارسنجی آن انجام شده است. روش مطالعه: پژوهش کیفی از نوع دادهبنیاد کلاسیک است. مشارکتکنندگان شامل 20 نفر از صاحبنظران و استادان و پژوهشگران حوزهی آموزش عالی میباشند که به روش هدفمند نمونهگیری و سپس بهصورت نیمه-ساختاریافته مصاحبه شدهاند. دادهها به کمک نرمافزار MAXQDAv2020 کدگذاری شده و برای اعتباریابی الگوی پژوهش از شاخصهای مقبولیت اشتراوس و کوربین، تکنیک بازدید توسط اعضا و رویکرد خودبازبینی توسط محقق استفاده شده است. یافتهها: براساس یافتهها مهمترین نهادهای تأثیرگذار بر بینالمللیسازی آموزش عالی 5 دسته، یعنی نهادهای سیاستگذار کلان، نهادهای واسطهی پیادهسازی سیاستها، نهادهای اجرایی، نهادهای سیاستگذار اجرایی و نهادهای سیاستگذار برنامهای میباشند. همچنین، مهمترین کارکردها این نهادها در جهت بینالمللیسازی آموزش عالی شامل کارکردهای سیاستگذاری، تنظیمگری، تسهیلگری و ارائهی خدمات میباشد. نتیجهگیری: بنابر نتایج بیان میشود که جهت حرکت بهسمت بینالمللی شدن علاوهبر ساختار درون دانشگاهها و آموزش عالی نهادها، کل محیط خارج از دانشگاه نیز در این امر دخیل هستند؛ چراکه نتایج آن به خارج از دانشگاه نیز برخواهد گشت؛ بنابراین زمانی قادر خواهیم بود در مسیر بینالمللی شدن حرکت کنیم که علاوهبر نهاد دانشگاه کل کشور و نظام در حرکت بهسمت بینالمللی شدن دارای عزم و ارادهی جدی، سیاست، برنامه، سند، قانون و چشمانداز باشد و نقش، کارکرد و ارتباط تکتک این نهادهای کشور باید مشخص گردد تا بتوان در این مسیر گام درست برداشت.