فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

کمی‌سازی مکانی ET واقعی برای مدیریت منابع آب و برنامه‌ریزی در مناطق خشک بسیار مهم است. در این پژوهش به بررسی و برآورد  تبخیر-تعرق براساس الگوریتم­های Py_SEBAL و METRIC، مدل WaPOR و محصول MOD16  طی سال­های 2021 و 2022 در دشت مغان واقع در استان اردبیل پرداخته شد. نتایج هر یک از مدل­ها با روش FAO-56 که یک روش استاندارد برای برآورد تبخیر-تعرق در مناطق مختلف است، مقایسه شد. نتایج نشان می­دهد که الگوریتم Py_SEBAL با مقدار 97/0=R و (mm/month)88/1=RMSE بیش‌ترین میزان همبستگی را با مقدار FAO-56 دارد. سپس، الگوریتم METRIC با مقدار 89/0=R و (mm/month) 5/1=RMSE بیش‌ترین میزان همبستگی را داشته است. به‌منظور اعتبارسنجی دقیق‌تر عملکرد مدل‌های برآوردی در مناطق مختلف، از پایگاه WaPOR نیز استفاده شد. خروجی­های به‌دست‌آمده نشان می­دهد که در بین اراضی تحت پوشش شبکه آبیاری الگوریتم Py_SEBAL با مقدار 77/0=R2 بیش‌ترین میزان همبستگی را با مقادیر حاصل از WaPOR دارد. بعد از Py_SEBAL، METRIC با مقدار 55/0=R2 همبستگی به نسبت مناسبی را دارد. با توجه به نقشه کاربری منطقه، بیش از 60 درصد اراضی این منطقه تحت پوشش شبکه آبیاری قرار دارند. ازآنجایی‌که Py_SEBAL در بررسی­های انجام‌شده بهترین نتیجه­ را برای بررسی در این اراضی داشته است، لذا به برآورد حجم میزان  تبخیر-تعرق در سطح کل منطقه پرداخته شد که نتایج حاصله نشان می­دهد حجم میزان تبخیر-تعرق از سطح برابر از اراضی تحت پوشش شبکه آبیاری و اراضی دیم حدود 5/4 برابر در هر هکتار بیش‌تر است.