تغییرات در تنوع قارچهای میکوریزی آربسکولار و همزیستی آنها تحت تاثیر سطوح مختلف چرا در مراتع
نویسندگان
1 دانشیار پژوهش، مؤسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور، سازمان تحقیقات، آموزش و ترویج کشاورزی، تهران، ایران
2 ستادیار، گروه مدیریت مناطق خشک، دانشکده کویر شناسی، دانشگاه سمنان، سمنان ،ایران
3 دانشجوی دکتری بیابانزدایی، دانشکده کویر شناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
4 استادیار، گروه جنگلداری مناطق خشک، دانشکده کویر شناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران
5 گروه صنعت و محیط زیست، موسسه ملی مهندسی ژنتیک و بیوتکنولوژی، تهران، ایران
doi
10.22092/ijrdr.2020.123140چکیده
با وجود اهمیت قارچهای میکوریزی آربسکولار (AMF) در رشد و استقرار گیاهان، تحقیقات درخصوص آنها در ایران هنوز در دوره ابتدایی خود است. این تحقیق به منظور بررسی تأثیر شدت چرا بر تنوع و جمعیت قارچهای میکوریزی و رابطهی آن با جذب فسفر انجام شد. سه نوع مرتع با شدت چرای متفاوت شامل بدون چرا، چرای مدیریت شده و چرای سنگین درنظر گرفته شد. بعد از نمونهبرداری از خاک اطراف ریزوسفر گونههای گیاهی غالب، نمونههای خاک به آزمایشگاه منتقل و مورد آنالیز قرار گرفتند. نتایج این تحقیق تفاوتهای معنیداری در تنوع گونهای AMF در سایتهای متفاوت نشان میدهد که بیشترین درصد فراوانی مربوط به گونهی Septoglomusconstrictumشناسایی شده در منطقه تحت چرای سنگین (2/42%) است. همچنین چرا باعث تغییرات در درصد همزیستی میکوریزی شده است و دارای همبستگی مستقیمی بودند که همین میتواند شاهدی بر کم شدن تنوع AMF شود چرا که با وجود اسپورهای درون خاک هر گونه گیاهی فقط میتواند با گونههای مشخصی از AMF رابطه برقرار کند. میتوان گفت چرای متناسب نمیتواند عاملی منفی بر جمعیت و تنوع گونهای AMF باشد چرا که شاخصهای تنوع گونهای در منطقهی تحت چرای مدیریت شده حالتی پایدار داشته است و میتوان با مدیریت مناسب سیستم چرایی و جلوگیری از چرای زودرس و بیش از حد از اثرات مخرب آن جلوگیری کرد.