مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی با فنون شناختی، تجربی و رفتاری بر نشانگان بالینی و کیفیت زندگی نوجوانان دارای نشانگان مرزی
نویسندگان
1 دانشیار گروه روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
2 استادیار گروه روانشناسی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
3 دانشجوی دکتری روانشناسی، واحد سمنان، دانشگاه آزاد اسلامی، سمنان، ایران.
4 دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشگاه سمنان، سمنان، ایران.
doi
چکیده
هدف: این پژوهش با هدف مقایسه اثربخشی طرحواره درمانی با فنون شناختی، تجربی و رفتاری بر نشانگان بالینی و کیفیت زندگی نوجوانان دارای نشانگان مرزی انجام شد.مواد و روش ها: روش پژوهش حاضر طرح عاملی آزمایشی واقعی با پیش آزمون و پس آزمون همراه با مرحله پیگیری 2 ماهه بود. جامعه آماری پژوهش حاضر شامل تمامی بیماران نوجوان دختر در بازه سنی 15 تا 17 و مبتلا به اختلال نشانگان مرزی کلینیک درمانی پیوند بخش عمومی شهر بجنورد در سال 1400-1399 بودند که با استفاده از روش نمونهگیری تصادفی ساده تعداد 40 نفر از آنان انتخاب و در 3 گروه آزمایش (10 نفر) و یک گروه کنترل (10 نفر) جایگزین شدند. گروههای آزمایش تحت 20 جلسه 90 دقیقهای طرحواره درمانی با فنون شناختی، تجربی و رفتاری قرار گرفتند؛ اما گروه کنترل هیچگونه مداخلهای دریافت نکرد و در لیست انتظار باقی ماند. از مقیاس ویژگیهای شخصیت مرزی برای کودکان (کریگ و همکاران، 2005)، پرسشنامه کیفیت زندگی و پرسشنامه طرحواره (یانگ، 2005) به منظور گردآوری اطلاعات استفاده شد. تجزیه و تحلیل اطلاعات بهدستآمده از اجرای پرسشنامهها از طریق نرمافزار SPSS نسخه 24 در دو بخش توصیفی و استنباطی (تحلیل واریانس با اندازهگیری مکرر و آزمون تعقیبی بنفرونی) انجام پذیرفت.یافته ها: نتایج نشان داد درمان مذکور با فنون سه گانه آن در مرحله پسآزمون و پیگیری نسبت به گروه کنترل اثربخشی معناداری بر کاهش نشانگان بالینی شخصیت مرزی و افزایش کیفیت زندگی داشته است (05/0>P).نتیجه گیری: بر اساس نتایج پژوهش حاضر، میتوان گفت که طرحواره درمانی میتواند به عنوان یک شیوه درمانی برای کاهش نشانگان بالینی شخصیت مرزی و افزایش کیفیت زندگی دختران نوجوانان مبتلا به اختلال شخصیت مرزی در مراکز درمانی به کار برده شوند.