بررسی اثرات زغال های زیستی طبیعی و کمپوست زباله شهری بر ویژگی های ریخت شناسی زرد تاغ در شرایط گلخانه‌ای (Haloxylon persicum)

نویسندگان

1 استادیار گروه احیا مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران

2 استاد، گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع‌طبیعی، دانشگاه تهران، ایران

3 دانشجوی کارشناسی ارشد مدیریت مناطق بیابانی دانشکده منابع طبیعی، دانشگاه تهران

4 استادیار، گروه احیاء مناطق خشک و کوهستانی، دانشکده منابع‌طبیعی، دانشگاه تهران، ایران

doi
10.22092/ijrdr.2020.124846.1814
چکیده

     امروزه افزودن زغال‌زیستی به خاک‌ها به‌عنوان روشی برای ترسیب کربن درون خاک، کاهش غلظت دی‌اکسیدکربن هوا، اصلاح و حاصلخیزی خاک و کاهش فرسایش بادی توجه زیادی را به خود جلب کرده است. این تحقیق با هدف بررسی اثر کاربرد زغال زیستی بر عملکرد و اجزای گونه زرد تاغ در قالب طرح بلوک کامل تصادفی با فاکتورهای مواد افزودنی به خاک شامل قارچ میکوریزا در دو سطح (مصرف 50 گرم میکوریزا و عدم مصرف میکوریزا)، زغال‌زیستی طبیعی (زط) و زغال‌زیستی تولید شده از کمپوست زباله شهری (زز) هریک در چهار سطح (0، 50، 150 و 250 گرم بر کیلوگرم خاک)، در گلخانه پردیس کشاورزی و منابع طبیعی دانشگاه تهران به‌مدت نه ماه انجام شد. نتایج نشان داد که افزودن زغال‌ زیستی بر هیچ‌یک از ویژگی‌های ریخت‌شناسی زردتاغ غیر از سطح ریشه اثر معناداری نداشت. همچنین نتایج نشان داد که میانگین قطر یقه، ارتفاع، سطح ریشه، وزن تر و خشک اندام‌هوایی زردتاغ در تیمارهای بدون میکوریزا به‌ترتیب افزایش 9/31، 7/35، 5/15، 9/56 و 6/32 درصدی و در تیمارهای دارای میکوریزا این ویژگی‌ها به‌ترتیب افزایش 7/4، 1/16، 1/11، 4/33 و 7/6 درصدی را نسبت به تیمار شاهد داشت. در بین تیمارهای مورد بررسی تیمار نه (خاک + 150 گرم زط + 250 گرم زز) بیشترین تأثیر مثبت را بر ویژگی‌های ریخت‌شناسی زردتاغ داشت.