بررسی تاثیر کیفیت زندگی زناشویی بر قصد فرزندآوری
نویسندگان
1 گروه مطالعات خانواده، ازدواج و طلاق، مؤسسه مطالعات و مدیریت جامع و تخصصی جمعیت کشور
2 گروه جمعیت شناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه تهران،
doi
10.22080/ssi.1970.2133چکیده
این مقاله با هدف بررسی تاثیر کیفیت زندگی زناشویی بر قصد فرزندآوری، به تاثیر کیفیت زندگی زناشویی بر تعداد فرزندان قصد شده و همچنین قصد داشتن فرزند (دیگر) پرداخته است. جامعه آماری این پیمایش مقطعی، زنان و مردان متاهل شهر تهران بوده و 1232 نمونه که زن در خانواده آنها زیر 49 سال و بارور بوده، به شیوه خوشهای چند مرحلهای انتخاب شده است. نتایج تحقیق نشان داده در تحلیل دومتغیره، تعداد فرزندان قصد شده در افرادی که کیفیت زندگی زناشویی پایینتری دارند، کمتر است ولیکن این یافته در مدل چند متغیره رگرسیون پواسن معنادار نبوده است. مدلهای رگرسیون اسمی دو وجهی لجستیک نیز نشان دادهاند، بعد مثبت کیفیت زندگی زناشویی در افراد بدون فرزند و در افراد تکفرزند بر قصد داشتن فرزند (دیگر) اثر معنادار داشته و در افراد با دو فرزند و بیشتر تاثیر معناداری نداشته است. به تعبیر دیگر کیفیت زندگی زناشویی بالاتر، در خروج از بیفرزندی و تکفرزندی اثرگذار است. نتایج تحقیق تایید کننده تئوریهای تاثیر مثبت کیفیت زندگی زناشویی بر قصد فرزندآوری بوده و افراد متاهل در شهر تهران از فرزندآوری به عنوان استراتژی برای بهبود زندگی زناشویی استفاده نمیکنند.
