رابطه میان نیاز به شناخت، خودکارآمدی آموزشی و انگیزه یادگیری/انگیزة آموزشی، با انتقال آموزش در میان کارآموزان مرکز کارآفرینی دانشگاه اصفهان
نویسندگان
1 دانشیار گروه روان شناسی دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی
2 استاد گروه روان شناسی دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی
3 استادیار گروه روان شناسی دانشگاه اصفهان، دانشکده علوم تربیتی و روان شناسی
4 دانشجوی کارشناسی ارشد روان شناسی صنعتی و سازمانی، دانشگاه اصفهان
doi
10.22059/jed.2014.51561چکیده
آموزش کارآفرینی از مهمترین برنامههای آموزشی غیر رسمی است که در بسیاری از مراکز آموزشی در حال انجام است. هدف از این پژوهش بررسی رابطۀ نیاز به شناخت، خودکارآمدی آموزشی و انگیزة یادگیری/انگیزة آموزشی با انتقال آموزش است. طرح پژوهش از نوع همبستگی است و تعداد 164 نفر از کارآموزان مرکز کارآفرینی دانشگاه اصفهان در دو مرحلة پیشآموزشی و پسآموزشی مورد سنجیده شدند. پرسشنامههای مرحلة پیشآموزشی عبارت بودند از: مقیاس نیاز به شناخت کاسیوپو، پتی و کائو (1984)، مقیاس خودکارآمدی پیشآموزشی کوئینونز (1995) و پرسشنامة انگیزة یادگیری نو و ویلک (1993). پرسشنامههای مرحلۀ پسآموزشی تحقیق عبارت بودند از: پرسشنامۀ خودکارآمدی پسآموزشی براون (1999) و پرسشنامۀ محققساختۀ انتقال آموزش. برای تحلیل دادهها از ضریب همبستگی پیرسون و تحلیل رگرسیون گامبهگام استفاده شد. یافتهها نشان داد که بین همة متغیرهای تحقیق و انتقال آموزش روابط مثبت معناداری وجود دارد؛ به علاوه نتایج حاصل از تحلیل رگرسیون گامبهگام نشان داد که دو متغیر نیاز به شناخت و خودکارآمدی پسآموزشی توان پیشبینی انتقال آموزش را دارند. با عنایت به این موضوع که سازههای نیاز به شناخت و خودکارآمدی پسآموزشی از طریق آموزش قابل ارتقا هستند، میتوان انتظار داشت که با طراحی برنامههای آموزشی بر مبنای این دو متغیر انتقال آموزش به عملکرد نیز افزایش یابد.