رویکرد قابلیت و عدالت در آموزش عالی: فراترکیب قابلیتهای دانشجویان
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری برنامهریزی توسعه آموزش عالی، دانشگاه شهید بهشتی
2 استادیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
3 دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه شهید بهشتی
4 دانشیار دانشکده علوم تربیتی و روانشناسی، دانشگاه الزهراء
doi
چکیده
رویکرد قابلیت حدود دو دهه است که به عنوان چارچوبی جامعنگر برای هدایت کاوشهای کیفی در حوزه عدالت در آموزش عالی به کار رفته است. بهرغم پژوهشهای قابلتوجه صورتگرفته در این حوزه، هنوز دامنه قابلیتهای اساسی مورد نیاز برای تحقق عدالت در دسترسی به آموزش عالی و حین تحصیل دانشگاهی روشن نیست و گستره عوامل تبدیلی مؤثر بر این قابلیتها تعیین نشده است. هدف پژوهش حاضر شناسایی دامنه قابلیتهای اساسی، عوامل تبدیلی و منابع لازم برای دانشجویان و ارائه تعریف روشنی از آنها بود. در این پژوهش با استفاده از روش فراترکیب کیفی به صورت نظاممند پژوهشهای منتشرشده در پایگاههای معتبر ملی و بینالمللی از سال 2000 تا 2019 میلادی بررسی شد و تعداد 88 مقاله برای مرور اولیه به دست آمد و با در نظر گرفتن معیارهای ورود و خروج از مطالعه، تعداد 20 مقاله به صورت تماممتن بررسی شد. تحلیل مقالات مد نظر و مقایسه با مطالعات مشابه نشان داد که بهمنظور تحقق عدالت در دسترسی و تحصیل دانشجویان در دانشگاه، تأمین 12 قابلیت شامل استدلال عملی، تابآوری آموزشی، همبستگی، داشتن آرزو، داشتن صدا، آمادگی یادگیری، دانش و تخیل، روابط و شبکههای اجتماعی، احترام و کرامت، ایمنی و انسجام جسمانی، انسجام عاطفی و شایستگی زبانی ضروری است. در این خصوص، عوامل گوناگون فردی، اجتماعی و محیطی اثرگذار هستند که لزوم توجه دانشگاه را به تفاوتهای دانشجویان و تنوع نیازهای آنان و همچنین زمینههای اجتماعی بیرون دانشگاه ایجاب میکند.