ادراک و تجربۀ زیستۀ زائران پیادۀ ایرانی در عراق (مورد مطالعه: پیادهروی اربعین آذر ۱۳۹۳- عراق)
نویسندگان
1 استادیار جامعهشناسی، گروه جامعهشناسی گردشگری، پژوهشکدة گردشگری جهاد دانشگاهی
doi
10.22059/jisr.2018.231746.517چکیده
از دیرباز و همزمان با رشد گردشگری در دهههای اخیر، زیارت و سفرهای زیارتی داخلی و خارجی در ایران یکی از فعالیتهای مذهبی بوده و استقبال زیادی از آن شده است. زیارت پیادة اربعین یکی از اشکال نوظهور سفر زیارتی است که پیش از این ایرانیان توجه زیادی به آن نداشتهاند؛ به همین دلیل پژوهشهای تجربی، بهویژه از منظر جامعهشناختی در این زمینه انجام نشده یا هنوز منتشر نشده است. مقالة حاضر با اتکا به رویکرد کیفی و با تحلیل مصاحبههایی که با ۳۶ زائر پیادة زن و مرد ایرانی در مسیر نجف به کربلا انجام شده، درصدد واکاوی ادراک و تفسیر این زائران از تجربة زیستة خود از این سفر است. پس از تحلیل دادههای کیفی، سه مضمون اصلی شناسایی شد: تجربة تعلیق امر مادی؛ رنج مقدس؛ به مثابة مولد معنا؛ برانگیزانندگی عاطفی مناسک جمعی زیارت. این مقولات اصلی شامل شش مقولة فرعی بودند، از جمله: تعلیق عقلانیت ابزاری، بهتعلیق درآمدن نظم سلسلهمراتبی قشربندی اجتماعی، ادراک امر قدسی و غیبی، چشمداشت پاداش، احساس تعلق هویتی به اجتماع مذهبی با بازسازی تجربة تاریخی رنجآلود و اعلان عملی باور به عقیدة مذهبی با بازسازی تجربة تاریخی رنجآلود. مقولة فرعی «تعلیق عقلانیت ابزاری» نیز خود شامل دو جزء بود: اختیار وانهاده و بازتفسیر امنیت. در انتها دربارة این یافتهها بحث، و دلالتهای عملی مرتبط ارائه میشود.