رابطه میان ترس از طلاق و نگرش به فرزندآوری (مورد مطالعه: زنان و مردان متاهل شهر تهران)
نویسندگان
1 استادیار گروه جمعیتشناسی، دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی، تهران، ایران
2 دانشیار دانشکده الهیات و ادیان، دانشگاه شهید بهشتی تهران، ایران.
doi
10.22034/ciu.2024.52.31چکیده
هدف: یکی از کارکردهای مهم خانواده، فرزندآوری است که خود تحت تأثیر نگرش زوجین به باروری است. هدف این تحقیق، شناسایی رابطۀ میان ترس از طلاق و نگرش زوجین به فرزندآوری بود. در عین حال، برای ریشهیابی این مسئله، دو متغیّر «نگرش به روابط دختر و پسر» و «سابقۀ دوستی با جنس مخالف» نیز بررسی شد. روش: تحقیق حاضر یک پیمایش مقطعی و جامعۀ آماری آن، شامل زنان و مردان متأهل 45-20 سالۀ ساکن مناطق یک، هشت و هجده شهر تهران است. یافتهها: متغیّرهای سن، تحصیلات، نگرش به روابط دختر و پسر و ترس از طلاق، رابطۀ منفی با متغیّر نگرش به فرزندآوری دارند؛ بدین معنا که با افزایش سن، تحصیلات، نگرش مثبت به روابط دختر و پسر و ترس از طلاق، نگرش مثبت به فرزندآوری کاهش مییابد. زنان نسبت به مردان، نگرش مثبتتری به فرزندآوری دارند و افرادی که سابقۀ دوستی با جنس مخالف نداشتند، در مقایسه با افرادی با چنین سابقهای، نگرش مثبتتری به فرزندآوری دارند. متغیّرهای نگرش به رابطۀ دختر و پسر، سابقۀ دوستی با جنس مخالف، ترس از طلاق و تحصیلات؛ به ترتیب، قویترین پیشبینیکنندههای نگرش به فرزندآوریاند. متغیّرهای جنس و سن، در مراتب بعدی قرار دارند. نتیجهگیری: اقدامات لازم برای زمینهسازی و تشویق فرزندآوری باید از دوران کودکی و نوجوانی آغاز شود. تربیت درست و اصلاح الگوهای ارتباطی با جنس مخالف، میتواند در تأمین سلامت روانی جوانان و همچنین، داشتن یک زندگی خانوادگی موفق و فرزندآوری، مؤثر باشد.