مطالعۀ تحلیلی عوامل مؤثر بر نگرش نسبت به ازدواج دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار (با رهیافت گذران اوقات فراغت ورزشی)
نویسندگان
1 دکترای مدیریت ورزشی، دانشکده تربیت بدنی و علوم ورزشی، دانشگاه علامه طباطبائی. تهران، ایران
2 استادیار مدیریت ورزشی، دانشکده ادبیات و علوم انسانی، دانشگاه بینالمللی امام رضا. مشهد، ایران
3 استادیار گروه مدیریت ورزشی، دانشکدۀ علوم ورزشی و تندرستی، دانشگاه تهران
4 کارشناس ارشد مدیریت ورزشی دانشگاه بین المللی امام رضا، مشهد، ایران.
doi
10.22034/ciu.2024.51.3چکیده
هدف: هدف پژوهش حاضر، مطالعۀ تحلیلی عوامل مؤثر بر نگرش نسبت به ازدواج دانشجویان ورزشکار و غیر ورزشکار بود. روش: جامعۀ آماری پژوهش شامل دو گروه ورزشکاران نخبۀ استان و دانشجویان دانشگاه شهر مشهد بود که با توجه به نامشخص بودن تعداد دقیق افراد، حجم نمونه به استناد 5 تا 10 برابری تعداد سؤالات پرسشنامۀ پژوهش 274 نفر انتخاب شد. در این پژوهش از پرسشنامۀ محققساختۀ عوامل مؤثر بر نگرش نسبت به ازدواج استفاده شد. برای تأیید روایی محتوای ابزار، از نظر خبرگان و برای تأیید روایی سازه، از تحلیل عاملی اکتشافی و تأییدی استفاده شد و پایایی پرسشنامه با ضریب آلفای کرونباخ، 82/0 به دست آمد که نشان از پایایی قابلقبول ابزار پژوهش دارد. یافتهها: نتایج پژوهش نشان داد که تفاوت معناداری بین عوامل عاطفی، اقتصادی، فردی، اجتماعی، فرهنگی و سازمانی مؤثر بر ازدواج در دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار وجود ندارد(05/0≥P)، اما بین عوامل انگیزۀ ورزشی و عملکرد ورزشی در دو گروه ورزشکار و غیر ورزشکار تفاوت معناداری وجود دارد(05/0≤P). همچنین مهمترین اولویت مؤلفههای عوامل مؤثر بر نگرش نسبت به ازدواج در گروه ورزشکار، مربوط به مؤلفۀ «انگیزۀ ورزشی» و مهمترین اولویت مؤلفههای عوامل مؤثر بر نگرش نسبت به ازدواج در گروه غیر ورزشکار، مربوط به مؤلفۀ «عاطفی» است. نتیجهگیری: با توجه به وجود تفاوت در انگیزۀ ورزشی و عملکرد ورزشی، توجه به موضوع ازدواج در بین ورزشکاران به دلیل نقش مهمی که در تضمین پویایی و کارامدی جامعۀ ورزشکاران میتواند ایفا کند، ضروری به نظر میرسد.