مدرسۀ مروی و دگرگونیهای آن در دورۀ قاجاریه
نویسندگان
1 دکتری معماری، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
2 دانشیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی، تهران، ایران
doi
10.48308/sofeh.2023.222092.1039چکیده
مدرسة مروی از مهمترین مدارس تهران در دورة قاجاریه بود، که محمدحسینخان مروی، از مقربان دربار فتحعلیشاه، آن را در دورهای ساخت، که با افزایش نفوذ علمای مذهبی بر اهمیت مدارس در نقش نهادی آموزشی و مذهبی افزوده شد. هدف از این مقاله شناخت فضاها و فعالیتهای مدرسه در بدو ایجادش در نقش نهادی آموزشی و دگرگونیهای آن در اثر تغییر نقش اجتماعیاش در طول دورة قاجاریه در رابطهای دوسویه است. در این مقاله با راهبردی تاریخی، منابع درجه اول، بهویژه وقفنامهها و نقشههای دورة قاجاریه، بررسی و ضمن شناسایی ترکیب کالبدی مدرسه دگرگونیهای آن تحلیل و تفسیر شده است.این مدرسه از ابتدا شامل فضاهایی با کارکردهای گوناگون ازجمله مسجد، حمام، یخچال، و مکتبخانه بود و برای تحصیل و زندگی طلاب ساخته شد. مدرسه در مدت کوتاهی به مرکز آموزشی تراز اول تهران تبدیل شد. با ساخت بازارچة مروی و تبدیل شارع آن به «خیابان»، مدرسه مرکزیتی محلی و شهری یافت و زمینة گسترش فضایی آن فراهم شد. گسترش «مسجد» نقطة عطفی در حیات مدرسه ایجاد کرد. مسجد در کنار مدرسه رکنی از فضاها شد؛ فعالیتهای عمومی مذهبی اهمیت یافت و مدرسه مرکز مذهبی اجتماعی قدرتمندی شد. با تحولات فضایی اطراف مدرسه و تغییر وضعیت اجتماعی و سیاسی، مدرسه نقش مهمی در حوادث مشروطه یافت و محل منازعات حکومت و علما بر سر تولیت آن شد. مدرسه در اواخر دورة قاجاریه با گسترش دیدگاههای روشنفکری و رواج مدارس جدید، همچون دیگر مدارس آموزش مدرسی، کمرونق شد و پهنة فضایی آن تغییر کرد. در طول این دوره فضاها، فعالیتها، افراد، و نقش اجتماعی مدرسه در روابط متقابل با یکدیگر دگرگون شد و گرچه در ابتدا «مدرسه»، با وجود داشتن مسجد، فضای اصلی مجموعه بود، در انتهای دورة قاجاریه ترکیب «مسجد» و «مدرسه» بود که موجودیت مجموعه را شکل میداد.