خیابان ناصریه؛ عرصه گاه جدید ارتباط شاه و مردم در دورۀ ناصری
نویسندگان
1 کارشناس ارشد مطالعات معماری ایران، پردیس هنرهای زیبای دانشگاه تهران
2 استادیار دانشکدۀ معماری، دانشکدگان هنرهای زیبا، دانشگاه تهران، ایران
doi
10.48308/sofeh.2023.229191.1208چکیده
تهرانِ قاجاری پایتخت و مرکز برگزاری مهمترین مراسم حکومتی و فرصتی بود برای حضور عامة مردم در محضر شاه به مناسبتهای مختلف ملی، مذهبی و غیر آن، که شامل جشنها، عزاداریها، آیینهای نوروزی، مراسم بدرقه یا استقبالِ از شاه، و ... میشد. اما ساختار این شهر از ابتدا تا انتهای آن دوره یکسان نبود و در دورة ناصری عناصر و فضاهای شهری مانند خیابان و میدان به شکل جدید به شهر عرضه شدند. خیابان ناصریه از فضاهای شهری جدیدی بود که در جانب شرقی ارگ سلطنتی ایجاد شد و به بستری نو برای مراسم حکومتی و یا بعضاً غیردولتی بهمنظور ارتباط بیشتر میان شاه و مردم تبدیل گردید. در این مقاله، با تمرکز بر آیینهای شهری، جایگاه خیابان ناصریه در برنامههای عمومیِ مردمی و بیشتر حکومتیِ دورة ناصری و مقایسة آن با دورههای قبل بررسی شده است. به این منظور با رویکرد کیفی و روش تفسیری ـ تاریخی، منابع مکتوب دست اول و دوم مطالعه و اسناد تصویری موجود بررسی و به کمک استدلال منطقی، یافتههای مقاله استخراج گردیده است. نتایج نشان میدهند که دورة ناصری آغاز فصلی جدید در ارتباط میان حکومت و مردم بود؛ با تمرکز بر مراسمی، که در اینجا برگزار میشد، اعم از مردمی و البته بیشتر حکومتی، و افزایش حضور شاه در جریان زندگی روزمرة شهری مردم، که تا حد زیادی نشئتگرفته از تغییر روابط دولت و ملت و رویکردهای جدید حکومت در زمینة مشروعیتیابی بود.