ویژگی های اقلیمی در داستان نویسی آذربایجان

نویسندگان

1 دانشگاه آزاد اسلامی واحد همدان

doi
10.22067/jls.v50i1.62917
چکیده

در حوزة داستان نویسی اقلیمی و روستایی آذربایجان تا انقلاب اسلامی که محدودة زمانی این پژوهش است، غلامحسین ساعدی، صمد بهرنگی، بهروز دهقان و ناصر شاهین پر اقلیمی نویسان این حوزه هستند. توجّه به باورها و سنّت‌های بومی، بازآفرینی وقایع تاریخی منطقه، اقتباس از حماسه ها، قصّه ها و افسانه های عامیانة بومی، تک نگاری ها و ثبت آداب و رسوم منطقة آذربایجان، نام گذاری های ترکی و بومیِ شخصیت های داستانی، تمرکز بر نشان دادن و برجسته کردن فقر معیشتی و فرهنگی روستاییان و برانگیختن کینة انقلابی مخاطب، از جمله مسایل و ویژگی های مشترک اقلیمی در داستان های اقلیمی-نویسان آذربایجان است. وجود این ویژگی های مشترک در داستان ها، حاکی از آن است که حوزة داستان نویسی اقلیمی آذربایجان در کنار سایر حوزه ها از هویّت مستقل و متمایزی برخوردار است. نگارنده در این مقاله می کوشد ضمن نقد برخی نظرات پیشین دربارة داستان نویسی اقلیمی آذربایجان، به معرّفی داستان های اقلیمی این حوزه از منظری توصیفی انتقادی بپردازد و نشان دهد که ویژگی های شاخص اقلیمی آذربایجان چیست که آن را از سایر اقلیم ها متمایز کرده است.