بررسی پیشبینی آمادگی به اعتیاد دانشجویان بر اساس مؤلفههای ناگویی هیجانی و جرأتورزی
نویسندگان
1 دکترای روانشناسی، دانشیار گروه روانشناسی بالینی، دانشکده روانشناسی و علوم تربیتی دانشگاه خوارزمی
2 دانشجوی دکتری روانشناسی تربیتی، دانشگاه شهید بهشتی.
3 دانشجوی کارشناسی ارشد روانشناسی بالینی، دانشگاه علوم پزشکی شهید بهشتی.
doi
10.22034/ciu.2024.50.3چکیده
هدف: هدف اصلی پژوهش حاضر، پیشبینی گرایش به اعتیاد دانشجویان بر اساس مؤلفههای ناگویی هیجانی و جرأتورزی بوده است. روش: جامعۀ آماری پژوهش شامل کلیۀ دانشجویان ورودی جدید شرکتکننده در کلاسهای گروه معارف دانشگاه خوارزمی تهران در سال 1401-1400 بود و با استفاده از روش تصادفی ساده، 132 نفر به عنوان نمونه انتخاب شدند. برای سنجش متغیّرهای مطالعه، از پرسشنامۀ جرأتورزی گمبریل و ریجی(1975)، پرسشنامۀ ناگویی هیجانی تورنتو(1994) و پرسشنامۀ آمادگی به اعتیاد وید و بوچر(1992) استفاده شد. برای تحلیل دادهها، از روش همبستگی پیرسون استفاده شد. یافتهها: نتایج ضریب همبستگی پیرسون نشان داد بین ناگویی هیجانی با آمادگی به اعتیاد دانشجویان، رابطۀ مثبت معنادار و بین جرأتورزی با آمادگی به اعتیاد دانشجویان، رابطۀ منفی معناداری وجود دارد(05/0>p). همچنین با توجه به مقدار ضریب تعیین(R2)، 11 درصد واریانس آمادگی به اعتیاد توسط متغیّرهای پیشبین(ناگویی هیجانی وجرأتورزی) قابل تبیین است. نتیجهگیری: گرایش به اعتیاد بر اساس متغیّرهای پرخاشگری و ابراز وجود، قابل پیشبینی است و لزوم توجه نظام آموزشی به منظور کاهش ناگویی هیجانی و بهبود جرأتورزی، ضروری به نظر میرسد.