نقش راهبردی سازواری اجتماعی امامان (ع) در استمرار حیات شیعه.
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدرسی معارف، دانشگاه تهران، ایران.
2 استادیار گروه تاریخ، تمدن و انقلاب اسلامی، دانشگاه تهران، ایران.
3 استادیار گروه تاریخ، تمدن و انقلاب اسلامی، دانشگاه تهران، ایران.
doi
چکیده
مناسبات اجتماعی سازنده، از شروط تداوم حیات انسانی و از عوامل مؤثر در دستیابی به اهداف یا برونرفت از معضلات زندگی جمعی است. در اقلیت بودن شیعه، در کنار دور نگهداشتن آنها از صحنه قدرت سیاسی و اقتصادی، رهبران شیعه را ناگزیر به استفاده از تدابیر فرهنگی به مثابه قدرت نرم شیعیان برای رهاسازی پیروانشان از گرفتاریهایِ شدیدِ سیاسیاقتصادی کرد تا ضمن حفاظت از اقلیت شیعه، آنها را به گروه اجتماعی منسجم، پویا و مؤثری تبدیل کند. مهمترین راهبرد امامان شیعه برای دستیابی به چنین موقعیتی مسئله این پژوهش است؛ کوششی که درصدد است بر اساس منابع تاریخی و با رویکردی توصیفیتحلیلی بر «سازواری اجتماعی» به عنوان تدبیر راهبردی امامان (ع)، شاخصهها و پیامدهای آن تأکید کند. «تقویتِ همبستگیِ درونی» و «افزایش همگرایی بیرونی» از جمله پشتوانههای اجتماعی ساخت داخلی و خارجی موجودیت و قدرت است که از رهگذر حفظ وحدت اجتماعی، گسترش زندگی نیکخواهانه و ارتقای شأن اجتماعی شیعیان موجبات تمایز بیرونی و گسترش تدریجی حوزه نفوذ اجتماعی ایشان در جغرافیا و تاریخ گستردهتری را فراهم آورد.
