بررسی تطبیقی برنامۀ آموزشی دورۀ کارشناسی معماری در ایران با شش دانشگاه برتر جهان
نویسندگان
1 استادیار دانشکدۀ معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری، دانشکدۀ معماری، پردیس هنرهای زیبا، دانشگاه تهران
doi
10.52547/sofeh.31.2.39چکیده
آموزش دانشگاهى معماری به حوزة آموزش معمارى وارد شده است و بهطور ضمنى بر آموزش معمارى تأثیر میگذارد. آموزش معمارى در ایران مسئلهای پیچیده است، گواه این ادعا بحثهاى مداوم میان دانشوران و پژوهشگران و تعدد پژوهشهایى است که بهمنظور بررسی ناهنجاریهای موجود در آموزش معماری انجام شده است.در این پژوهش، که از نوع کاربردیـ توسعهای است، پس از مرور پژوهشهای صورتگرفته در حوزة آموزش معماری در داخل و خارج از کشور و استخراج راهکارهای پیشنهادی، با شناسایی مؤلفههای اصلی آموزش معماری و ساختار برنامة آموزشی و ارتباط دروس با یکدیگر در مقطع کارشناسی در شش دانشگاه امآیتی امریکا، دانشگاه ملی سنگاپور، دانشگاه پنسیلوانیای امریکا، دانشگاه شفیلد انگلستان، دانشگاه سیدنی در استرالیا، دانشگاه صنعتی دلفت هلند و بررسی تطبیقی موارد آنها با برنامة آموزشی مقطع کارشناسی معماری در ایران (مصوب وزارت علوم، تحقیقات و فناوری)، با استدلال منطقی، علل بروز ناهنجاریهای موجود در آموزش معماری ریشهیابی میشود و درنهایت به راهکارهای عملی، ازقبیل تعامل متقابل دروس، افزایش قدرت انتخاب دانشجویان، و توجه به پژوهش و نحوة ارتباط با حرفه، بهمنظور ارتقای کیفیت آموزش معماری در قالب نظام آموزش دانشگاهی پرداخته میشود. مقایسة برنامههای آموزشی معماری در ایران و شش دانشگاه معتبر جهان نشان داده است که، در عین وجود شباهتهای قابل ملاحظه، تفاوتهایی از نظر طول دوره، نسبت دروس، و محتوای دروس دیده میشود که ناشی از عوامل متعددی است. درنهایت، در قالب پنج مؤلفة تعامل متقابل دروس مختلف در طول دوره، قدرت انتخاب، حرفهمحور بودن، پژوهشمحور بودن، و هویتمحور بودن آموزش، راهکارهایی همچون افزایش ارتباط دروس نظری و کارگاهی از طریق تعامل بیشتر اساتید دروس مختلف، افزایش دروس انتخابی و اختیاری، توجه بیشتر به دورة کهاد، تشویق حرفهورزان به تدریس در مقام مربی، ایجاد فرصتهای تحقیقاتی، و تبادلات دانشجویی عرضه شده است.
