بهبود عملکرد آسفالتهای بازیافتی: بهینه سازی الیاف پلیاولفین-شیشه بر اساس مشخصات عملکردی و پیرشدگی
نویسندگان
1 گروه مهندسی عمران، واحد نجف آباد، دانشگاه آزاد اسلامی، نجف آباد، ایران
doi
10.22034/tri.2025.529123.3352چکیده
در راستای کاهش هزینهها و استفاده بهینه از منابع طبیعی، استفاده از مخلوطهای آسفالتی بازیافتی (RAP) بهعنوان یک راهکار پایدار در صنعت روسازی بهطور فزایندهای مورد توجه قرار گرفته است. این تحقیق به بررسی تأثیر الیاف پلیاولفین-شیشه (PGF) بر خواص مکانیکی مخلوطهای آسفالتی حاوی 50 درصد RAP در شرایط مختلف پیرشدگی (بدون پیرشدگی، پیرشدگی کوتاهمدت و بلندمدت) پرداخته است. نتایج آزمایشها نشان داد که در حالت بدون پیرشدگی، مقادیر بالای مدول الاستیسیته و طول عمر خستگی بهدست آمده است، که تأثیر مثبت PGF را در بهبود خواص مکانیکی تأیید میکند. همچنین، در شرایط پیرشدگی کوتاهمدت، با وجود کاهش برخی مشخصات، PGF به حفظ استحکام و پایداری کمک کرد و در نهایت، در شرایط پیرشدگی بلندمدت، با مقدار بهینه PGF، بهبود قابلتوجهی در عملکرد مخلوطها مشاهده شد. نتایج نشان میدهد که مقدار بهینه PGF برای هر حالت پیرشدگی متفاوت است: 0.1200 برای بدون پیرشدگی، 0.090 برای پیرشدگی کوتاهمدت و 0.1150 برای پیرشدگی بلندمدت. این تحقیق نشان میدهد که PGF میتواند بهعنوان یک افزودنی مؤثر در بهینهسازی عملکرد مخلوطهای آسفالتی بازیافتی در شرایط مختلف عمل کند. نتایج بهدستآمده میتواند به مهندسان و محققان در طراحی و توسعه مخلوطهای آسفالتی با دوام و پایدار در پروژههای عمرانی کمک کند. علاوه بر این، استفاده از PGF به کاهش مصرف مواد بکر و کاهش اثرات زیستمحیطی نیز منجر میشود، که این خود به عنوان یک مزیت مهم در راستای توسعه پایدار در صنعت ساخت و ساز تلقی میشود.