واکاوی رابطۀ تراکم واحد مسکونی و کیفیت محیط داخلی مجتمع های مسکونی (موردپژوهی: شهرک سپاهان شهر اصفهان)
نویسندگان
1 استادیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
2 کارشناس شهرسازی، دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه هنر اصفهان
doi
10.29252/soffeh.31.1.53چکیده
با افزایش روند شهرنشینی، افزایش تراکم راه حلی اجتنابناپذیر برای اسکان جمعیت و همچنین جلوگیری از گسترش افقی شهر است؛ اما چگونگی این افزایش و ارتباط آن با کیفیت زندگی ساکنان موضوعی بحثبرانگیز است. هدف از این مقاله پرداختن به یکی از مقولههای تأثیر متقابل تراکم و کیفیت زندگی از طریق واکاوی رابطة تراکم واحد مسکونی (تعداد واحد مسکونی در یک مجتمع مسکونی) با کیفیت محیط داخلی مجتمعهای مسکونی است و بدین منظور شهرک سپاهانشهر در اصفهان نمونة موردی این پژوهش انتخاب گردید. به منظور دستیابی به این هدف، ابتدا مجتمعهای مسکونی شهرک یادشده به 8 دستة تراکمی تقسیم و سپس دادههای مورد نیاز، به منظور بررسی سنجهها در شهرک سپاهانشهر، به روش اسنادی و میدانی (از نوع مشاهده، پرسشنامه) جمعآوری شدند؛ بدین صورت که از روش نمونهگیری تصادفی طبقهبندیشده با روش تخصیص مساوی، با تعداد 136 پلاک در سپاهانشهر پرسش شد. ضمن اینکه، ابتدا پارامتریک بودن دادهها از طریق آزمون کولموگرفـ اسمیرنف بررسی گردید و سپس از طریق آزمون کروسکال والیس و در پی آن آزمون یوـ منـ ویتنی معناداری تفاوت دستههای تراکمی ساختمانی با یکدیگر بر حسب تأثیر سنجههای کیفیت محیط مسکونی بررسی و تحلیل شد. نتایج حاصله نشان داد که ارتباط سهمیواری بین تراکم تعداد واحدهای مسکونی و کیفیت محیط داخلی در مجتمعهای مسکونی برقرار است و الگوهای کمتراکم و یا پرتراکمْ کیفیت داخلی بالاتر و درنتیجه مطلوبتری نسبت به الگوی تراکمی متوسط در مجتمعها دارند و پیشنهاد میشود که، با توجه به ویژگیهای اجتماعی و فرهنگی ساکنان سپاهانشهر به طور خاص و شهرهای مشابه به صورت عام برای داشتن مجتمعهایی با کیفیت بالاتر محیط داخلی، از الگوهای کم یا پرتراکم با رعایت معیارهای مرتبط با کیفیت محیط داخلی استفاده شود.
