سیر تحول اندام های اصلی خانههای تبریز از دورهی قاجار تا اواخر دورهی پهلوی دوم
نویسندگان
1 پژوهشگر دکتری معماری، دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه آزاد اسلامی، واحد قزوین
2 دانشیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی،دانشگاه آزاد اسلامی، واحد تهران مرکز
3 دانشیار دانشکدۀ معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی
4 استاد دانشکدۀ معماری، دانشگاه تهران
doi
10.29252/soffeh.29.3.121چکیده
خانههای مسکونی یکی از مهمترین گونههای معماری ایرانی همواره مورد توجه بودهاند و بخش مهمی از تحولات اجتماعی و فرهنگی جامعه را میتوان در آنها مشاهده کرد. در دورهی قاجار و پهلوی، معماری خانهها تحت تاثیر تغییر رویکردهای اجتماعی ناشی از نفوذ هنر غربی بوده که خود حاصل مبادلات اجتماعی ایران و اروپا میباشد. این دوران یکی از حلقههای گسست معماری سنتی ایران بوده که تا آن زمان طبق الگوهایی مشخص و در چارچوب شکل میگرفت که مبنای آن سنت و ایدهآلهای سنتی جامعه آن روز بود. بررسی اجمالی خانههای سنتی شهر تبریز به خوبی سیرتحول این تغییر را نشان میدهد. این تغییرات نه تنها در فرم کلی ساختمانها صورت گرفته است، بلکه اولویتبندی فضایی ناشی از تغییرات پلان خانهها تاثیر مستقیم بر روی نمای آنها گذارده است. به نحوی که برخی عناصر که تا قبل از آن در فضاهای داخلی جانمایی میشد به تدریج وارد نمای ساختمانها میشود. در این مطالعه، بررسی ساختار تزئینات و عناصر موجود در اندامهای اصلی خانهها، نما و اهمیتی که این عناصر در این پروسه به دست میآورد، موردنظر است. روشن است که سیر تحول خانههای مسکونی در تبریز، بهعنوان یکی از مهمترین عناصر پیشگام مدرنیته؛ نقش مهمی در چهرهی کالبدی شهر داشته است.