مدل شاخص ترکیبی ایمنی راهای برونشهری تحت تأثیر وضعیت نواحی مسکونی حاشیه راه
نویسندگان
1 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران- حمل و نقل، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
2 دانشیار، گروه مهندسی عمران- حمل و نقل، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
3 دانش آموخته دکتری، گروه مهندسی عمران- حمل و نقل، دانشکده فنی و مهندسی، دانشگاه بین المللی امام خمینی، قزوین، ایران
doi
10.22034/tri.2025.488131.3300چکیده
ویژگیهای هندسی راههای برون شهری مبنای بیشتر مطالعات و مدلهای ایمنی ارائه شده در مورد این راهها میباشد اما از عوامل دیگری که میتواند بر ایمنی این راهها تأثیرگذار باشد، مناطق مسکونی واقع در حاشیه این راههای برون شهری است. در این تحقیق با استفاده از روش تحلیل پوششی دادهها 15 منطقه مسکونی برون شهری واقع در استان کردستان مورد مطالعه قرار گرفته شده و تأثیر این مناطق بر روی ایمنی راههای دوخطه برون شهری بررسی شده است. در هرکدام از این مناطق چهار معیار چگالی دسترسی، وجود یا عدم وجود مانع عابر پیاده، گذرگاه غیر همسطح عابر پیاده و میزان تردد کاربران آسیبپذیر مورد بررسی قرار گرفته است و به عنوان ورودیهای روش تحلیل پوششی دادهها تعیین شدهاند. همچنین عکس فراوانی تصادفات مورد انتظار، خروجیهای این تکنیک هستند که همان امتیاز ایمنی واحدها محسوب میشوند. فراوانی تصادفات مورد انتظار نیز از روش بیز تجربی با استفاده از فراوانی تصادفات مشاهده شده و فراوانی تصادفات پیش بینی شده بدست آمده است. در این تحقیق با استفاده از تکنیک تحلیل پوششی دادهها با بدست آوردن سهم تأثیر ورودیها در کارایی به این نتیجه رسیدیم که این مقادیر برای معیار چگالی دسترسی(R_DD) برابر 0.5، برای معیار وجود یا عدم وجود مانع عابر پیاده (R_PB) برابر 0.02، برای معیار گذرگاه عابر پیاده ( R_PC ) برابر 0 و برای معیار میزان تردد کاربران آسیبپذیر(VRU_C ) برابر 0.48 است که میتوان به این نتیجه رسید که معیارهای چگالی دسترسی و میزان تردد کاربران آسیبپذیر در این واحدها بیشتر از سایر معیارها در ایمنی مؤثرند و از جمله راهکارهایی که میتوان برای افرایش ایمنی این راههای دوخطه ارائه داد، محدود کردن بیشتر دسترسیها و فرهنگسازی نحوهی تردد کاربران در این مناطق است.