فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

هدف: پژوهش حاضر با هدف نقش واسطه‌ای توسعۀ حرفه‌ای در رابطۀ اخلاق حرفه‌ای و خودکارامدی شغلی بر رضایت شغلی اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران انجام شد. روش: روش پژوهش، توصیفی- همبستگی از نوع مدل‌یابی معادلات ساختاری بود. جامعۀ پژوهش شامل کلیۀ اعضای هیئت علمی دانشگاه تهران بودند که با استفاده از نمونه‌گیری طبقه‌ای با اختصاص متناسب، 245 نفر به صورت تصادفی مورد مطالعه قرار گرفتند. برای گردآوری داده‌ها از پرسشنامۀ توسعۀ حرفه‌ای پورکریمی(1389)؛ اخلاق حرفه‌ای اعضای هیئت علمی پورکریمی و همکاران(1398)؛ رضایت شغلی قموشی و پورکریمی(1401) و خودکارامدی شغلی بندورا(1977) استفاده شد. پایایی ابزار با استفاده از ضریب آلفای کرونباخ به ترتیب برای پرسشنامۀ توسعۀ حرفه‌ای 94/0=α؛ اخلاق حرفه‌ای 95/0=α؛ رضایت شغلی 80/0=α و خودکارامدی شغلی 86/0=α به دست آمد. روایی ابزار با استفاده از روایی سازه(تحلیل عاملی تأییدی) تأیید شد. یافته‌ها: نتایج مدل‌یابی معادلات ساختاری پژوهش نشان داد که مدل پژوهش از برازش مناسب برخوردار است. نتیجه‌گیری: مدل‌یابی معادلات ساختاری حاکی از عدم معناداری تأثیر اخلاق حرفه‌ای بر رضایت شغلی(0.19=γ)، است. اخلاق حرفه‌ای بر توسعۀ حرفه‌ای (0.24=γ)؛ خودکارامدی شغلی بر رضایت شغلی(0.57=γ) و خودکارامدی شغلی بر توسعۀ حرفه‌ای(0.65=γ)، تأثیر مثبت و معناداری داشته است و توسعۀ حرفه‌ای بر رضایت شغلی(0.34- =β) تأثیر منفی داشته است. تأثیر غیر مستقیم و منفی اخلاق حرفه‌ای بر رضایت شغلی با میانجی‌گری توسعۀ حرفه‌ای(0.08-) معنادار نبوده؛ همچنین تأثیر غیر مستقیم و منفی خودکارامدی شغلی بر رضایت شغلی با میانجی‌گری توسعۀ حرفه‌ای(0.22-) معنادار بوده است.