ضرورت مرمّت در راستای استمرار فرهنگ معماری و شهرسازی

نویسندگان

1 استاد دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران

2 دانشجوی دکتری شهرسازی، دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران

3 مربی دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه علم و صنعت ایران

doi
10.29252/soffeh.29.1.109
چکیده

تبادل و تعامل انسان با محیط، با استناد به شواهد باقی‌مانده از گذشته، همواره دارای یک ویژگی فرهنگی بوده که در طول تاریخ سرزمین ایران، به‌ویژه در دورة اسلامی، با نظام فکری، فرهنگی، و فطری ساکنین سنخیّت قابل قبولی داشته است. از شواهد امر چنین استنباط می‌شود که مقولة حفاظت و مرمّت در تاریخ گذشتة ایران یک تفکر و گرایش عمومی بوده و منحصر به محیط‌ها و حوزه‌های خاصی هم نبوده است. این تفکر و تعقل در نظام آموزش معماری و شهرسازی می‌تواند جایگاه ویژه و تأثیرگذارتر از آنچه هست داشته باشد. روش تحقیق در این مقاله محصول سی و پنج سال تحقیق و پژوهش نظری و عملی در باب شواهد باقی‌مانده از گذشته در معماری و شهرسازی کشور است که در این مختصر عرضه می‌گردد. اشاراتی به سیر تحول این پدیده می‌تواند رهنمون مناسبی برای یافتن روش‌های اجرایی برای آینده باشد. تجربة تاریخی قابل پیگیری در نظام توسعه و در راستای نیل به نگرش‌های مناسب برای آن، در خصوص شواهد و آثار گذشته، یکی از اهدافی است که در این مقاله بررسی می‌شود.