ارزیابی نور روز و خیرگی در کلاسهای درس با استفاده از شاخصهای پویا مطالعة موردی: دانشکدة معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری انرژی، دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری انرژی، دانشگاه شهید بهشتی
3 استادیار دانشکدة معماری و شهرسازی، دانشگاه شهید بهشتی
4 دانشجوی کارشناسی ارشد معماری انرژی، دانشگاه شهید بهشتی
doi
چکیده
بهرهگیری مناسب از نور روز با توجه به مصرف انرژی، عملکرد، و یادگیری دانشآموزان و مدرسین در ساختمانهای آموزشی مسئلهای قابل تأمل است. بیتوجهی به طراحی دقیق پنجره، سایبان، و متعلقات آن منجر به بروز خیرگی یا افزایش بار سرمایش ساختمان به دلیل ورود تابش مستقیم خورشید یا کاهش نور روز مناسب خواهد شد. با توجه به ثابت بودن نقاط نشستن در فضای کلاس، استفاده از آنالیزهای دقیق برای بررسی شرایط دریافت نور روز و خیرگی اهمیت مضاعفی خواهد یافت. در این مقاله، با در نظرگیری دو هدف دریافت نور روز مناسب و عدم خیرگی، شرایط نور روز و خیرگی فضاها و تأثیر طراحی سایبان بر شرایط آسایش بصری با استفاده از اندازهگیری میدانی و شبیهسازی در کلاسهای درس دانشکدة معماری و شهرسازی دانشگاه شهید بهشتی بررسی گردیده است. در بررسی ویژگیهای دریافت نور و خیرگی فضاها از معیارهای ارزیابی ایستا و پویا بهره گرفته شده است. هدف از این مقاله مقایسة شرایط آسایش بصری در کلاسهای مختلف و مقایسة شاخصهای مختلف و انتخاب شاخص مناسب برای ارزیابی کلاسها است. همچنین شاخصهای انتخابی برای ارزیابی عملکرد سایبانهای ثابت و متحرک استفاده شده است. بر اساس نتایج شاخصهای UDI300-3000[50%] برای بررسی دریافت نور روز مناسب و SVD به منظور بررسی احتمال خیرگی در فرایند طراحی و ارزیابی فضاها مناسبتر از سایر شاخصها هستند. همچنین نتایج بهدستآمده نشان میدهند که کلاس با جهتگیری شمال شرقی بهترین شرایط آسایش بصری را دارد. همچنین در کلاسهای جنوبی طراحی سایبان متحرک برای فراهم کردن نور روز مناسب و جلوگیری از خیرگی الزامی است. این درحالی است که استفاده از سایبانهای ثابت برای کاهش خیرگی به دلیل کاهش شدید نور ورودی به فضا قابل توجیه نیست.