ناسازی در میدان دانشگاهی و بیگانگی دانشگاهی (مورد مطالعه: دانشجویان دانشگاه مازندران)
نویسندگان
1 استادیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه مازندران
2 دانشیار گروه علوم اجتماعی دانشگاه مازندران
3 کارشناس ارشد مطالعات جوانان دانشگاه مازندران
doi
10.22059/jisr.2017.61828چکیده
بیگانگی تحصیلی یا دانشگاهی، بهعنوان یکی از اشکال بیگانگی، اصطلاحی برای توضیح جدایی دانشجویان یا دانشآموزان از فرایند یادگیری و تجربة منزویبودن از یک گروه تحصیلی یا دانشگاهی است که شخص باید به آن تعلق داشته باشد یا درگیر آن باشد. پژوهش حاضر با هدف تحلیل رابطة میان ناسازی در میدان دانشگاهی و بیگانگی دانشگاهی در میان دانشجویان دانشگاه مازندران انجام گرفته است. روش پژوهش، پیمایش و جامعة آماری شامل تمامی دانشجویان دانشگاه مازندران در سال تحصیلی 93- 94 است که 390 نفر از آنها براساس نمونهگیری طبقهای متناسب با حجم، انتخاب شدند و پرسشنامه بین آنها توزیع شد. چارچوب نظری این پژوهش، نظریة ناسازی (هیسترسیس) بوردیو است. پس از جمعآوری اطلاعات، فرضیههای تحقیق در دو سطح توصیفی- استنباطی با استفاده از نرمافزارهای SPSS و AMOS بررسی شد. مطابق نتایج ضریب همبستگی پیرسون، بین میدان دروندانشگاهی (هنجارهای محدودکننده، جامعهپذیری آموزشی ضعیف) با متغیر وابسته (بیگانگی دانشگاهی) تأثیر مستقیم و مثبت وجود دارد. همچنین براساس نتایج آزمون مدل نظری تحقیق که با روش معادلات ساختاری انجام شد، مؤلفههای میدان دانشگاهی، 40 درصد از تغییرات متغیر وابسته (بیگانگی دانشگاهی) را تبیین میکنند.