طراحی مدل زمانبندی حرکت قطار برای حداقلسازی زمان سفر مسافر با درنظر گرفتن عدم قطعیت (مطالعه موردی: متروی تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، دانشکده مهندسی صنایع، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
2 دانشیار، دانشکده مهندسی صنایع، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
3 دانشجوی دکتری، دانشکده مدیریت، اقتصاد و مهندسی پیشرفت، دانشگاه علم و صنعت ایران، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2021.259577.2841چکیده
تعیین زمان توقف ورود در سیستم مترو یکی از مسائل مهم در بهینهسازی جدول زمانبندی قطارها است. یک جدول زمانبندی مناسب باعث میشود که قطارها و منابع به شکل مؤثرتری عمل کنند و در نتیجه زمان انتظار مسافران کاهش یابد. این مقاله یک مدل بهینهسازی جدول زمانبندی را برای کاهش زمان سفر مسافران پیشنهاد میدهد. در این مدل، حرکت قطار بین دو ایستگاه به سه مرحله تقسیم شده است: مرحله شتابگیری، مرحله حرکت با سرعت ثابت و مرحله ترمزگیری که برای زمان حرکت در این سه مرحله از اعداد تصادفی استفاده میشود، زیرا قطارها همیشه در ایستگاههای شلوغ تأخیرهای تصادفی دارند. در ابتدا، ما یک مدل برنامهریزی صحیح تصادفی با فاصله و زمان توقف فرموله میکنیم. سپس، رویکرد برنامهریزی نامشخص مبتنی بر سناریو برای سادهسازی استفاده میشود. در نهایت، مثالهای عددی برای سیستم متروی تهران انجام میشود. الگوریتم ژنتیک برای یافتن راهحل بهینه مدل استفاده میشود. نتایج نشان میدهد که این مدل میتواند زمان انتظار مسافران را در مقایسه با جدول زمانبندی فعلی کاهش دهد.