استقلال زنان و دوام ازدواج منجر به طلاق در میان گروههای قومی منتخب در ایران
نویسندگان
1 دانشیار جمعیّتشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا و استاد وابستة گروه جامعهشناسی و انسانشناسی، دانشگاه نیپیسینگ، کانادا (نویسنده مسئول).
2 دانشجوی دوره دکتری جمعیّتشناسی، گروه جمعیّتشناسی، دانشکدة علوم اجتماعی، دانشگاه تهران.
doi
10.22034/jips.2021.290135.1113چکیده
یکی از مسائل اجتماعی دنیای معاصر، کاهش دوام ازدواج است. در دهههای اخیر، همراه با افزایش سواد و تحصیلات زنان و مشارکت آنها در بازار کار، ساختار سنتی خانواده دگرگون شده است. هدف این پژوهش بررسی دوام ازدواج منجر به طلاق در میان سه گروه قومی فارس، تُرک و کُرد است. روش پژوهش پس-رویدادی است. این مقاله تأثیر استقلال زنان بر دوام ازدواج منجر به طلاق را در شهرستانهای با اکثریت قومی فارس، تُرک و کُرد بررسی میکند. جمعیت آماری شامل 78 شهرستان در سرشماری سال 1395 است. دادهها از پایگاه دادههای مرکز آمار ایران و سازمان ثبت احوال اقتباس شد. نتایج نشان داد که رابطۀ بین قومیت و دوام ازدواج منجر به طلاق از نظر آماری معنادار است. تحلیلهای چندمتغیره نشان داد که در شهرستانهای با اکثریت قومی تُرک، به ازای هر واحد افزایش در استقلال زنان، دوام ازدواج منجر به طلاق 0.189 سال یا 69 روز کاهش مییابد. در مقابل، در میان فارسها و کُردها، تغییرات دوام ازدواج منجر به طلاق مستقل از استقلال زنان است. این امر میتواند ناشی از ارزشها و هنجارهای متفاوت فرهنگی در میان قومیتهای مختلف باشد. انجام پژوهشهای کیفی با هدف درک معانی نهفته در پسِ این روابط ضروری است.