طراحی مدل مکانیابی و تخصیص مراکز تعمیر تجهیزات سیگنالینگ در ایستگاههای اولویتدار شبکه ریلی
نویسندگان
1 استادیار، گروه مهندسی صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه مهندسی صنایع، دانشگاه پیام نور، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2024.444137.3229چکیده
مسائل مکانیابی مراکز تعمیر در شبکه ریلی در جهت رفع سریع و کم هزینه خرابی تجهیزات سیگنالینگ توسعه یافته است. سیستم سیگنالینگ در ایستگاههای راهآهن ضامن ایمنی و سیر روان قطارهای مسافری و باری است. خرابی تجهیزات سیگنالینگ اجتنابناپذیر بوده که اختلال در حرکت قطارها و بروز نارضایتی در جامعه مشتریان (مسافرین و صاحبان کالا) را به دنبال دارد. از این رو رفع سریع خرابی تجهیزات در ایستگاههای اولویتدار حائز اهمیت است. تجهیزات سیگنالینگ هر ایستگاه شامل اینترلاکینگ، مدار تراک، ماشینسوزن، چراغ سیگنال و محورشمار است. این تجهیزات دارای میانگین فراوانی خرابی ماهیانه، متوسط زمان تعمیر و آستانه مجاز رفع خرابی متفاوتی هستند. در این مطالعه اختلال ناشی از خرابی تجهیزات سیگنالینگ با میزان اهمیت ایستگاهها و میانگین فراوانی خرابی تجهیزات، بررسی میشود. شاخصهای اهمیت به منظور اولویتبندی کردن ایستگاهها استخراج شدند. وزندهی شاخصها با استفاده از روش تحلیل سلسله مراتبی فازی انجام گرفت. سپس از روش تصمیمگیری چندمعیاره تاپسیس، ایستگاهها بر اساس میزان اهمیتشان اولویتبندی گردیدند. در ادامه یک مدل بهینهسازی چند هدفه مکانیابی و تخصیص برای به حداکثر رساندن پوشش کل شبکه تعمیر و نگهداری، کاهش زمان و هزینه رفع خرابی توسعه مییابد. برای حل مدل از روش الگوریتم ژنتیک مرتبسازی نامغلوب استفاده شده است. دادههای خرابی تجهیزات سیگنالینگ در ایستگاههای راهآهن مشهد-تهران به عنوان مطالعه موردی بررسی میشود و اهمیت ایستگاهها و نقاط تقاضا محاسبه میگردد. مقایسه نتایج خروجی با وضعیت فعلی مراکز تعمیر در این مطالعه نشان میدهد مکانیابی جدید مراکز تعمیر و نحوه تخصیص ایستگاهها، عدد پوشش ایستگاههای اولویتدار را بهبود میبخشد.