ارزیابی رویکرد قوانین و اسناد بالادستی به بُعد کیفی افزایش جمعیت
نویسندگان
1 استادیار فقه و حقوق و مطالعات اسلامی، پژوهشکده زنان، دانشگاه الزهرا، تهران، ایران، (نویسنده مسئول).
2 دانشجوی دوره کارشناسی ارشد فقه و حقوق خانواده، دانشگاه شهید مطهری، تهران، ایران.
doi
10.22034/jips.2021.282514.1105چکیده
سیاستگذاری جمعیت در ایران، در سالهای اخیر دستخوش تحولات اساسی قرار گرفته است و درحالحاضر قوانین ناظر به تشویق و زمینهسازی درخصوص افزایش جمعیت در دستور کار مجلس و دولت قرار دارد. نظربهاینکه عامل اساسی رویکرد کنترل و کاهش جمعیت در همه جوامع ازجمله ایران -حتی در سطوح خانوادهها- معطوف به نگرانی از بُعد کیفی جمعیت بوده و هست؛ لذا انتظار میرود در سیاستگذاریها و قانونگذاریهای خرد و کلان، به ارتقاء بُعد کیفی جمعیت توجه ویژهای شده باشد. ازاینرو، در این پژوهش به تحلیل مضمون اسناد بالادستی و بررسی میزان اهتمام آنها به بُعد کیفی جمعیت پرداخته شده و هدف این است که وضعیت موجود و مطلوب بُعد کیفی افزایش جمعیت در اسناد بالادستی و قوانین نوظهور باعنوان یا هدف افزایش جمعیت، مورد ارزیابی قرار گیرد. نتایج حاکی از وجود خلأهای اساسی و عدم انعکاس مفاد کیفی موجود در اسناد بالادستی (ازقبیل ارائه آموزشهای فرزندپروری جسمی، فکری، جنسی و معنوی؛ ارائه امکانات و مشاورههای روانی- مهارتی و تکریم خانوادههای پرجمعیت) در اسناد و طرحهای در حال تصویب است. در نتیجهگیری این مطالعه به الزامات رشد کیفی جمعیت و لزوم ادغام آنها در قوانین مرتبط با افزایش جمعیت پرداخته شده است.