عوامل تعیینکننده کاهش بُعد خانوار در ایران طی چهار دهه اخیر
نویسندگان
1 استادیار جمعیتشناسی، گروه علوم اجتماعی، دانشکده علوم اقتصادی و اجتماعی، دانشگاه بوعلی سینا، همدان
2 استاد جمعیتشناسی دانشگاه تهران و استاد افتخاری دانشگاه ملبورن، استرالیا
doi
10.22034/jips.2020.224772.1035چکیده
اگرچه دانش جمعیّتشناسی و مطالعات مرتبط با این حوزه در ایران طی چند دهه اخیر رشد قابلملاحظهای داشتهاند، اما جمعیّتشناسی خانوار و بالاخص تغییرات در بُعد خانوار با استقبال کمتری روبرو بوده است. مطالعات انجام شده در این زمینه عمدتاً مقطعی، در مقیاس جغرافیایی کوچک و یا توصیفی هستند. مطالعه حاضر با اتخاذ یک رویکرد طولی (شبه پانلی) و بر اساس دادههای طرح هزینه و درآمد خانوار، تحوّلات رخداده در میانگین بُعد خانوار در ایران و عوامل مؤثّر بر آن را طی دوره 1397-1363 مورد بررسی قرار داده است. یافتهها نشان داد که در مدّت مذکور، میانگین بُعد خانوار حدود دو نفر کاهش داشته است (از 4/5 در دهه 1360 به 4/3 در دهه 1390). همچنین، نتایج مدلهای سری زمانی فضا-حالت حاکی از این است که در طول دوره مورد بررسی از میزان تأثیرگذاری متغیّرهای باروری، ازدواج و شهرنشینی بر بُعد خانوار کاسته شده و در طرف مقابل، تأثیر منفی شاخصهای طلاق، امید زندگی، تورّم اقتصادی، و هزینههای مسکن رو به افزایش گذاشته است. مدلهای سلسلهمراتبی سن-دوره-کوهورت نیز نشان داد که حضور افراد در کوهورتهای مختلف بر بُعد خانوار آنها تأثیرگذار است. لذا به منظور شناخت بهتر تغییرات پدیدههای جمعیتی، علاوه بر شرایط مقطعی، توجّه به دورهها و کوهورتهایی که افراد در آنها حضور دارند ضروری است؛ زیرا کوهورتهای مختلف معمولاً از تجارب متفاوتی برخوردارند که این امر منجر به بروز رفتارهای متفاوتی از سوی آنها خواهد شد.