پیش‌بینی نگرش‌ رانندگان نسبت به خودروهای خودران بر اساس شخصیت، به کمک معادلات ساختاری

نویسندگان

1 دانشیار، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران

2 استاد، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران

3 دانشجوی دکتری، گروه برنامه‌ریزی حمل‌و‌نقل، دانشکده فنی‌مهندسی، دانشگاه بین‌المللی امام خمینی(ره)، قزوین، ایران

doi
10.22034/tri.2024.449214.3239
چکیده

خودروهای خودران قول قابل توجهی را برای حفظ توانایی حرکت افراد مختلف حتی در حالی که توانایی رانندگی آن‌ها کاهش می‌یابد، وعده می‌دهند. با این حال، نگرش‌ها می‌توانند به عنوان یک مانع مهم در پذیرش آن‌ها عمل کنند، همانطور که برای فناوری‌های دیگر نشان داده شده است. بررسی شد که چگونه ویژگی‌های شخصیت پیش‌بینی‌کننده نگرش‌ها در یک نمونه 108تایی از افراد 18 تا 72 سال تأثیر می‌گذارد. 21 سوال شخصیتی، درونگرایی و برون‌گرایی افراد را تشخیص داد و 15 مورد پرسشنامه نگرش را شناسایی کرد. نگرانی درباره خودروهای خودران، اشتیاق به پذیرش فناوری خودروهای خودران و تمایل به کنار گذاشتن کنترل رانندگی. مدل‌سازی معادلات‌ساختاری نشان می‌دهد، عدم نگرانی با ضریب تاثیر 576/0 (درون‌گرا بیشتر از برون‌گرا) بر روی اشتیاق به پذیرش فناوری اثر دارد. همچنین عدم نگرانی با ضریب تاثیر 486/0 (برون‌گرا بیشتر از درون‌گرا) بر روی تمایل به کنار گذاشتن کنترل رانندگی اثرگذار است. اشتیاق به پذیرش خودروهای خودران بر تمایل به کنار گذاشتن کنترل رانندگی، طبق مقایسه بین گروهی شدت تاثیر در نمونه‌های برون‌گرا و درون‌گرا تفاوت معنی‌داری را نشان نداد. همچنین نقش میانجی‌گری اشتیاق به پذیرش خودروهای خودران در رابطه عدم نگرانی درباره خودروهای خودران بر تمایل به کنار گذاشتن کنترل رانندگی طبق مقایسه بین گروهی شدت تاثیر در نمونه‌های درون‌گرا به طوری معنی‌داری بیشتر از نمونه‌های برون‌گرا بوده است. این نتایج نشان می‌دهد که به منظور متقاعد کردن مصرف‌کنندگان به پذیرش فناوری خودروهای خودران، نیاز به کمپین‌های اطلاعات پخش مختلف با توجه به شناخت دقیق از شخصیت افراد است.