تبیین شاخصهای مدیریتی در زیرساختهای حملونقل ریلی (مطالعه موردی: کلانشهر اصفهان)
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری، دانشگاه آزاد اسلامی واحد اصفهان (خوراسگان)، اصفهان، ایران
2 دانشیار، گروه مدیریت، دانشکده مدیریت، دانشگاه واحد اسلامی دهاقان، دهاقان، ایران
doi
10.22034/tri.2024.427009.3209چکیده
در عصر حاضر، حمل و نقل به عنوان یکی از مؤلفه های بسیار تاثیرگذار و به عنوان یکی از ابزارهای بسیار مهم توسعه نقش و جایگاه خاصی یافته است. مزیت های چشمگیر حمل و نقل ریلی از جهت ملاحظات اقتصادی، ایمنی و زیست محیطی در کنار ویژگی های خاص کشورمان موجب شده که این شیوه نسبت به سایر شقوق حمل و نقل از بیشترین تأکید و بالاترین اولویت در سیاست های کلی و برنامه های توسعه جمهوری اسلامی ایران برخوردار شود. روش این پژوهش کیفی واز نوع روش گراندد تئوری (داده بنیاد) است که به واسطه برخی ویژگیهای خاص آن در این تحقیق مورد استفاده قرار گرفته است. جامعة آماری شامل مصاحبه با 12 نفر مدیران، صاحب نظران و متخصصان کلیدی در زیرساختهای حمل ونقل ریلی میباشند که منظور از تحلیل دادههای حاصل از مصاحبه، از روش کیفی- استقرایی، گراندد تئوری (شامل مراحل کدگذاری باز، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی) میباشد. نتایج شامل 19 مقوله کلی در قالب مدل پارادایمی که این عوامل دربرگیرنده شرایط علّى (توسعه عمومی؛ چالش های اقتصادی؛ مزیت ها و قابلیت های صنعت ریلی؛ نگرش جدید به مدیریت) پدیده محوری (مدیریت زیرساخت ریلی)، شرایط زمینهساز (مدیریت بحران؛ سیاست های توسعه؛ توسعه سرمایه انسانی؛ ابعاد محتوایی)، شرایط مداخلهگر (اقتصاد حمل و نقل؛ چارچوب ها و مفروضات ذهنی؛ مداخلات سیاسی) و راهبردها (راهبرد کنترلی؛ توسعه قابلیت ها؛ تحقیق و توسعه فناوری و نوآوری؛ مهارت های مدیریتی) و پیامدها (بهبود؛ توسعه زیر ساختی؛ مدیریت ظرفیت ها و قابلیت های حمل و نقل) میباشد.