ارائۀ مدل بازخورد عملکرد سازنده به کارکنان دانشی (مورد مطالعه: اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی)
نویسندگان
1 دانشجوی دکتری مدیریت منابع انسانی، دانشکده مدیریت و حسابداری، پردیس بینالمللی کیش، دانشگاه تهران. تهران، ایران.
2 دکترای تخصصی خط مشیگذاری عمومی، استاد گروه خط مشی و ادارۀ امور عمومی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران. تهران، ایران.
3 دکترای تخصصی مدیریت رفتار سازمانی، دانشیار، گروه رهبری و سرمایه انسانی، دانشکده مدیریت دانشگاه تهران. تهران، ایران
doi
10.22034/ciu.2023.48.39چکیده
هدف: بازخورد مدتهاست که به عنوان یکی از مؤثرترین راهبردهای آموزشی برای تقویت یادگیری، حمایت شده است. به عبارتی؛ بازخورد زیربنای بسیاری از پیشرفتهای مهم در حوزۀ آموزش است. در این راستا، ارائۀ مدل بازخورد عملکرد سازنده به اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی که مصداق بارز کارکنان دانشیاند، هدف اصلی پژوهش در نظر گرفته شد. روش: پژوهش حاضر به لحاظ مبانی فلسفی، در زمرۀ پارادیم تفسیری قرار گرفت و دارای رویکرد استقرایی- قیاسی بود. راهبرد پژوهش، نظریۀ دادهبنیاد چندگانه(نسخۀ گلدکل و کرونهلم)، و ابزار گردآوری، اطلاعات مصاحبههای نیمه ساختاریافته انتخاب شد. ویژگیهای مشارکتکنندگان پژوهش بر اساس روش نمونهگیری نظری، 30 نفر بود. تجزیه و تحلیل اطلاعات با استفاده از کدگذاری استقرایی(خلق مفاهیم مقولهها)، کدگذاری محوری و کدگذاری انتخابی(خلق نظریه) صورت گرفت. در نهایت برای ارزیابی کیفیت پژوهش، از شاخصهای دهگانۀ مقبولیت استفاده شد. یافتهها: یافتههای این پژوهش نشان داد که مدل بازخورد عملکرد سازندۀ اعضای هیئت علمی دانشگاه شهید بهشتی، بازخورد تعاملی است و عواملی همانند شرایط علّی و موانع مرتبط با دانشجو، استاد و سیستم ارزشیابی دانشگاه در آن تأثیرگذارند و با استفاده از تسهیلگرها میتواند به نتایج و پیامدهای فردی و سازمانی منجر شود. نتیجهگیری: بهترین سبک ارائۀ بازخورد برای اعضای هیئت علمی که بتواند ضمن بهبود و ارتقای عملکردشان، پذیرش آنان را در دریافت بازخورد بالا برده و مقاومت آنها را کاهش دهد، مدل بازخورد تعاملی است. در انتهای مقاله ضمن اشاره به محدودیتهای پژوهش پیشنهادهایی برای تحقیقات آتی ارائه شده است.
