عوامل مؤثر بر فاصله ازدواج تا تولد اولین فرزند در شهر تهران با استفاده از مدلهای سابقه رخداد وقایع
نویسندگان
1 دانشیار جمعیتشناسی، محقق در دانشگاه ملبورن استرالیا
2 دانشیار جمعیتشناسی، مؤسسه مطالعات و مدیریت جامع و تخصصی جمعیت کشور
3 استاد جمعیتشناسی، دانشگاه تهران و استاد افتخاری دانشگاه ملبورن استرالیا
doi
10.22034/jips.2020.113851چکیده
یکی از عوامل اساسی کاهش باروری به سطح پایین و بسیار پایین، تأخیر در ازدواج و فرزندآوری است. هدف اساسی این مقاله، بررسی عوامل مؤثر بر فاصله بین ازدواج تا تولد اولین فرزند در شهر تهران با استفاده از مدلهای سابقه رخداد وقایع است. حجم نمونه، 456 زن ازدواجکرده 49-15 ساله شهر تهران است. بهمنظور برآورد فاصله بین ازدواج تا تولد اول، از روش کاپلان مایر و برای شناسایی عوامل مؤثر بر آن، از مدل بقای لوگ لوجستیک با شکنندگی مشترک گاما استفاده شده است. نتایج نشان میدهد، میانه فاصله ازدواج تا تولد فرزند اول، 33 ماه است. تأخیر در انتقال به مادری، از ویژگیهای کوهورتهای ازدواجی اخیر است. فاصله تولد اول برای زنان با تحصیلات دیپلم و کمتر (765/0=TR) نسبت به تحصیلات دانشگاهی، کوتاهتر است. زنانی که در سن بالاتری ازدواج کردهاند، در فاصله کوتاهتری، فرزند اول خود را بهدنیا آوردهاند. زنان شاغل در فاصله طولانیتری فرزند اول خود را بهدنیا آوردهاند (301/1=TR). بهطور کلی زمانبندی موالید، با سایر حوزههای زندگی از جمله وضعیت شغلی و تحصیلی زنان پیوند دارد. ایجاد زمینهای برای هماهنگی بین اشتغال، تحصیل و فرزندآوری تأثیر عمدهای در برنامهریزی صحیح برای طرحهای افزایش جمعیت و تسهیل ایدهآلهای باروری زوجین خواهد داشت.