تحلیل سیاست های رفاهی و اجتماعی دولت های نهم و دهم با رویکرد نهادگرایی نوین نورث
نویسندگان
1 کارشناس آموزش-دانشگاه شهید بهشتی
2 دانشگاه آزاد اسلامی
3 دانشگاه آزاد اسلامی
doi
10.22054/qjsd.2023.72996.2475چکیده
بر اساس نظریه جدید نظم اجتماعی نورث، دولتها نقش قابلهگری و توجه به الگوی بومی در توسعه دارند. هدف این پژوهش، ارزیابی سیاستهای رفاهی دولتهای نهم و دهم و تطبیق آن با مفاهیم این نظریه با بررسی اسناد کتابخانهایی و گزارشهای پایگاه مجلات و مقالات معتبر علمی با روش توصیفی-تحلیلی انجام شده است. یافتههای این پژوهش نشان داد که با وجود نقش مسلط دولتهای مذکوردر حوزه سیاستگذاری اجتماعی از جمله مسکن، با نقدهایی از جمله کیفیت پایین و مقاومت کم آن روبرو است. بعلاوه، با وجود بیمه اجتماعی شاغلین و مکلفین حدود 39 میلیون نفر، هنوز بخش زیادی از جمعیت کشور بیمه نیستند. همچنین، سهم هزینه سلامت و اعتبارات آموزش و پرورش بترتیب 8/1 و3 درصد از تولید ناخالص داخلی بوده، که فاصله زیادی با معیارهای جهانی دارد. نتیجه کلی اینکه بدلیل عدم توجه به مؤلفههای نورث، دولت بجای نقش تسهیلگرایانه در فرآیند رفاه اجتماعی، نقش تمرکزگرایانه با نگاه شخصی از بالا به پایین به همراه نظم دسترسی محدود در راستای ایجاد منفعت برای الیت حاکم به سبب تقویت پایگاه اجتماعی، انتخاباتی بوده است. همچنین، عدم مشارکت نهادهای مدنی در این عرصه، منجر به عدم توسعه متوازن اجتماعی و عدم توفیق دولتهای مذکور در دستیابی به عدالت اجتماعی شده است.