بررسی رابطه طردشدگی اجتماعی با رفاه ذهنی در میان مهاجران افغانستانی ساکن شهر شیراز

نویسندگان

1 بخش جانعه شناسی و برنامه ریزی اجتماعی دانشگاه شیراز/شیراز/ایران

2 استادیار بخش جامعه شناسی و برنامه ریزی اجتماعی دانشگاه شیراز

3 مدیرگروه جمعیت شناسی دانشگاه شیراز

doi
10.22054/qjsd.2023.73074.2477
چکیده

مسئله‌ی رفاه ذهنی مهاجران در جامعه میزبان و اینکه چه عواملی آن ‌را تحت تأثیر قرار می‌دهد، از جمله طردشدگی اجتماعی، در زمره‌ی مسائل اساسی علوم اجتماعی در سال‌های اخیر است. رفاه ذهنی به احساسات، ادراک‌ها، شناخت‌ها، و تجارب هر شخص از زندگی مربوط می‌شود. این پژوهش با هدف بررسی رابطه‌ی طردشدگی اجتماعی مهاجران افغانستانی ساکن شهر شیراز با رفاه ذهنی آن‌ها انجام شده است.این پژوهش با منطق کمی انجام شده و به لحاظ تکنیکی در رد‌ه‌ی پژوهش‌های پیمایشی است. جامعه آماری در این پژوهش مهاجران افغانستانی ساکن شهر شیراز در رده سنی 59-15 سال بودند که 380 نفر از آن‌ها به صورت نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای انتخاب و با ابزار پرسشنامه به صورت حضوری مورد پرسشگری قرار گرفتند. در این پژوهش ملاحظه شد که به طور کلی رفاه ذهنی مهاجران متوسط رو به بالا و میزان طردشدگی اجتماعی متوسط بوده است. نتایج آزمون همبستگی نشان داد هرچه فرد بیشتر احساس طردشدگی اجتماعی داشته باشد از میزان رفاه ذهنی‌اش کاسته می‌شود و برعکس. در نتیجه‌ی تحلیل رگرسیونی مشخص شد که متغیر طردشدگی اجتماعی و دو بعد آن یعنی مشارکت اجتماعی و محرومیت مادی بالاترین تاثیر رگرسیونی را بر متغیر رفاه ذهنی داشتند.برای کاهش احساس طردشدگی در مهاجران و بالا بردن احساس رفاه آن‌ها به عنوان عضوی از جامعه، طراحی مداخلات اجتماع محور در حوزه سلامت روان و سلامت اجتماعی راهگشا است.