واکاوی ارتباط مطالبهگری اجتماعی با پیشرفت اجتماعی (مطالعهای در میان کشورهای رانتی منتخب در خاورمیانه)
نویسندگان
1 گروه جامعه شناسی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 استادیار گروه جامعه شناسی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
3 عضو هیات علمی جامعه شناسی ، دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکزی
doi
10.22054/qjsd.2023.70454.2412چکیده
پیشرفت اجتماعی، توانایی جوامع انسانی برای برطرف کردن نیازها، دستیابی به رفاه و استفاده اعضای آن از فرصتهای زندگی قلمداد میشود. این ویژگی با فعال شدن ساز و کارهای کنشگرانه، یعنی مطالبهگری اجتماعی قابل تحقق است. در صورت پراکندگی مطالبهگری، با احتمال شیوع ناهنجاری و تخریب متقابل جامعه و دولت همراه خواهد شد. امنیت اجتماعی، یکی از مهمترین میانجیهای جامعهشناختی در تسریع یا تعویق پیشرفت اجتماعی تعریف میشود. هدف پژوهش حاضر بررسی تجربی ارتباط مستقیم و غیرمستقیم مطالبهگری اجتماعی با پیشرفت اجتماعی از طریق امنیت اجتماعی بر اساس نظریاتی مانند توسعه اجتماعی، مطالبهگری تأملی و کنش ارتباطی میباشد. پژوهش حاضر کمی و با روش تحلیل ثانویه انجام شده است. دادههای متغیر وابسته پیشرفت اجتماعی، متغیر مستقل مطالبهگری اجتماعی و متغیر میانجی امنیت اجتماعی از دادههای قابل استخراج از تارنماهای رسمی سازمان ضرورت پیشرفت اجتماعی، بانک جهانی، لگاتوم و دولت شکننده از سال ۲۰۱۱ تا ۲۰۲۰ برای چهار کشور ایران، عربستان، عراق و امارات متحده عربی که همگی دارای ویژگیهای مشترک اقتصادی و دینی هستند، گردآوری شده است. علیرغم تأیید روایی و پایایی متغیرهای ذکر شده،در تحقیق حاضر مجددا با روش تحلیل عامل تأییدی شاخصهای آلفای کرونباخ، روایی همگرا و واگرا تأیید شده است. دادهها با روش مدلیابی معادلات ساختاری در نرمافزاهای SPSS27 و Smart Pls3 تحلیل شدند. نتایج نشان میدهدکه مطالبهگری اجتماعی شهروندان رابطه مستقیم و غیرمستقیم با پیشرفت اجتماعی با میانجیگری امنیت اجتماعی دارد.