مقایسه سرعت عبور امواج فراصوت در بتن قلیافعال و بتن معمولی تحت حرارت بالا براساس آنالیز XRD و SEM، جهت مصرف در روسازی
نویسندگان
1 دانش آموخته دکتری، گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
2 گروه مهندسی عمران، واحد چالوس، دانشگاه آزاد اسلامی، چالوس، ایران
3 گروه مهندسی عمران، واحد لاهیجان، دانشگاه آزاد اسلامی، لاهیجان، ایران
doi
10.22034/tri.2022.318620.2989چکیده
یکی از معایب مصرف بتن معمولی در روسازی راه ها، مقاومت پایین آن در برابر بارهای وارده ترافیکی می باشد. اما امروزه دانشمندان با بکارگیری از مصالح نوینی مانند سرباره کوره آهنگدازی در ترکیب بتن، توانسته اند میزان مقاومت بتن را بهبود ببخشند. این مصالح دارای موادی چسباننده و پر کننده نظیر آلومینات و سیلیکات هستند که پس از فرایند واکنش شیمیایی با محلول های قلیایی، بهبود مقاومت در بتن را تضمین می کنند. هدف این پژوهش آزمایشگاهی، ساخت بتن با مقاومت بالاتر نسبت به بتن معمولی مصرفی در روسازی راه ها است، در این راستا یک طرح اختلاط از بتن معمولی با عیار سیمان450 کیلوگرم بر متر مکعب ساخته شد. یک طرح اختلاط نیز از بتن قلیافعال بر پایه سرباره کوره آهنگدازی ساخته شد تا میزان سرعت عبور پالس اولتراسنیک (UPV) بتن تحت دمای محیط و حرارت 500 درجه سلسیوس، در سن عمل آوری90 روزه مورد مقایسه و ارزیابی قرار گیرد. در ادامه آزمون های طیف سنجی پراش اشعه ایکس (XRD) و تصویر برداری توسط میکروسکوپ الکترونی روبشی (SEM) به منظور بررسی بیشتر و راستی آزمایی نتایج آزمون UPV، در سن عمل آوری90 روزه در دمای محیط و تحت حرارت 500 درجه سلسیوس بر روی نمونه های بتنی انجام گرفت. بر اساس نتایج حاصله، میزان UPV در دمای محیط، برای بتن معمولی به مقدار 5930 متر بر ثانیه و برای بتن قلیافعال به مقدار 4920 متر بر ثانیه کسب گردید که اختلاف 03/17 درصدی را دارا بود. با اعمال حرارت به نمونه های بتنی، میزان افتUPV در بتن معمولی به مقدار 26/37 درصد و در بتن قلیافعال به میزان 93/45 درصد رسید. نتایج آزمون های XRD و SEM ضمن هماهنگی با یکدیگر، در همپوشانی با نتایج حاصل از آزمون UPV قرار داشتند.