بررسی رفتار تعقیب خودرو در بزرگراههای درونشهری (مطالعه موردی: بزرگراه مدرس تهران)
نویسندگان
1 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، موسسه آموزش عالی علاء الدوله سمنانی، گرمسار، ایران
2 دانشجوی کارشناسی ارشد، گروه مهندسی عمران، دانشگاه قم، قم، ایران
3 استادیار، گروه مهندسی عمران، دانشگاه قم، قم، ایران
doi
10.22034/tri.2023.356479.3077چکیده
شناخت رفتار تعقیب خودرو با ارائه مدل پیشبینی رفتار رانندگان، متناسب با رفتارهای اجتماعی یک منطقه و اقلیم میتواند در ایجاد فاصلۀ ایمن کمک نموده و موجب عدم وقوع تصادفات جلو به عقب در جریان ترافیک گردد. حداقل فاصلۀ ایمن بین خودروی پیرو که با سرعت مشخص در تعقیب وسیله جلویی خود قرار دارد را میتوان با ایجاد روابط بین سرعت و سرفاصلۀ مکانی بدست آورد و وابستگی عکسالعمل خودرو پیرو را به عمل خودرو جلویی پیشبینی نمود. در این پژوهش با پردازش اطلاعات ترافیکی خودروهای عبوری از بزرگراه مدرس از طریق فیلمبرداری خودروهای در تعقیب با استفاده از نرم افزارSPSS ، متداولترین روابط خطی، لگاریتمی، نمایی و سهمی با هم مورد مقایسه قرار گرفتهاند. نتایج مقایسه نشان داد که بهترین مدل رگرسیون برای سرعت و سرفاصلۀ مکانی، سهمی درجه دو با ضریب تعیین R2 برابر 0/943 است و بهترین مدل برای سرعت و سرفاصلۀ زمانی نیز سهمی درجه دو بوده که در مقایسه با سرفاصلۀ مکانی، سرعت با سر فاصلۀ زمانی ارتباط کمتری دارد. چراکه مقدار سرفاصلۀ زمانی در اغلب مواقع ثابت بوده و تغییرات کمتری نسبت به سرفاصلۀ مکانی دارد. بررسی روابط سهمی درجه دو سرعت و سرفاصله نشان داد که متغیر سرعت با سرفاصلۀ مکانی رابطه مستقیم داشته و با افزایش سرعت، سرفاصلۀ مکانی نیز افزایش مییابد، چراکه رانندگان به منظور افزایش ایمنی در سرعت بالا، فاصلۀ خود را نسبت به خودروی جلویی افزایش میدهند. لیکن رابطه سرعت و سرفاصلۀ زمانی با یکدیگر معکوس بوده و با افزایش سرعت رانندگان، سرفاصلۀ زمانی کاهش پیدا میکند.