تبیین تاثیر بانکداری اجتماعی بر توسعه پایدار روستایی/عشایری با میانجی‌گری سرمایه اجتماعی

نویسندگان

1 دانشیار، عضو هیئت علمی گروه علوم اجتماعی دانشگاه آزاداسلامی واحدتهران شمال،تهران،ایران.

2 دانشجوی دکتری گروه علوم اجتماعی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران شمال، تهران، ایران.

3 استاد، عضو هیئت علمی گروه علوم اجتماعی، دانشگاه آزاداسلامی واحدعلوم و تحقیقات، تهران، ایران

doi
10.22054/qjsd.2023.71940.2451
چکیده

شناخت تاثیر پرداخت تسهیلات بانکی با رویکرد بانکداری اجتماعی بر توسعه پایدار روستایی و عشایری با میانجی-گری سرمایه اجتماعی همسو با رویکردهای نظری سرمایه اجتماعی(بوردیو)، توسعه پایدار (آمارتیاسن)، بانکداری اجتماعی(بندیکتر) و توسعه پایدار اجتماعی(مکنزی) هدف این مطالعه بود. روش کمی و ابزار پرسشنامه محقق ساخته بود که آلفای کرونباخ کل بالای 70/0، توسعه پایدار 87/0، برای سرمایه اجتماعی 84 /0و برای بانکداری اجتماعی 93 /0 بوده است. جامعه‌ آماری، دریافت کنندگان تسهیلات بانک توسعه تعاون بود که با نمونه‌گیری خوشه‌ای چند مرحله‌ای پنج استان انتخاب و از استان‌های منتخب، دریافت کنندگان تسهیلات بعنوان نمونه مورد مطالعه قرار گرفت. برای تحلیل داده‌ها از مدل-سازی معادلات ساختاری استفاده شد. نتایج پژوهش نشان داد سرمایه اجتماعی بیشترین نقش را در تبیین فرایند توسعه پایدار داشته و نقش بانکداری اجتماعی در فرآیند توسعه پایدار عشایری(71 درصد)، پررنگ‌تر ازفرایند توسعه پایدار روستایی(34 درصد) بوده است. محیط‌زیست مولفه‌ تأثیرگذار بر فرآیند توسعه پایدار بوده که بعد از آن مولفه‌های سود و در نهایت مردم قرار داشته‌‌اند. همچنین سرمایه اجتماعی(40 درصد) در تحقق بانکداری اجتماعی تاثیرگذار بوده است. بنابراین، می‌توان نتیجه‌گیری نمود برای اهتمام به توسعه پایدار روستایی و عشایری با مولفه‌های پایداری اقتصادی، پایداری محیطی و پایداری اجتماعی، توجه به مولفه‌های سه‌گانه بانکداری اجتماعی، یعنی؛ سود، مردم و محیط زیست و مولفه‌های پنج‌گانه سرمایه اجتماعی، یعنی؛ آگاهی اجتماعی، مشارکت اجتماعی، شبکه اجتماعی، انسجام اجتماعی و اعتماد اجتماعی حایز اهمیت است.