بررسی و ارزیابی سیستم مناسب روسازی راه‌آهن سریع‌السیر با استفاده از روش DEMATEL فازی

نویسندگان

1 دانشیار، گروه مهندسی عمران، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران.

2 دانشجوی دکتری، گروه مهندسی عمران، واحد تهران جنوب، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران

doi
10.22034/tri.2022.329161.3018
چکیده

امروزه، در بسیاری از کشورهای درحال‌توسعه، در راستای دستیابی به اهداف رشد و توسعه پایدار، نیازمند افزایش سرمایه‌گذاری در پروژه‌های زیربنایی می‌باشند. از طرفی، موفقیت کشورها در پروژه‌های زیربنایی و عمرانی ازجمله ویژگی‌های توسعه آنان به شمار می‌آید. در چند دهه اخیر، با ظهور خطوط سریع‌السیر، حمل‌ونقل ریلی شاهد پیشرفت‌ها و تحولات عمده‌ای بوده که ازجمله آن می‌توان به کاهش فاصله اعزام قطارها، افزایش ظرفیت و مهم‌تر از همه، افزایش سرعت قطارها اشاره نمود. نظر به ویژگی‌های خطوط سریع‌السیر و محدودیت ناوگان هوایی، اکثر کشورها استفاده از قطارهای سریع‌السیر را مطمئن‌ترین و به‌صرفه‌ترین روش جابه‌جایی یافته‌اند. برهمین اساس، هدف اصلی این تحقیق، بررسی و اولویت‌بندی سیستم‌های روسازی مناسب قطارهای سریع‌السیر می‌باشد. جهت تجزیه‌وتحلیل داده‌ها، ابتدا روش‌های مهم روسازی قطارهای سریع‌السیر، با استفاده از مطالعات کتابخانه‌ای شناسایی گردید و در فرآیند تحلیل، از نظرات خبرگان ‌که شامل 3 کارفرما، 4 شرکت پیمانکاری، 4 شرکت مشاور و 11 استاد دانشگاه بود، بهره گرفته شد. در این پژوهش، تعداد 7 روش که بیشترین درجه تکرارپذیری را داشته‌اند، انتخاب گردید. در ادامه، جهت استفاده از روش DEMATEL فازی، هریک از روش‌ها امتیازدهی گردید و درنهایت تأثیرگذاری و تأثیرپذیری هریک از عوامل، مشخص گردید. نتایج تحقیق نشان می‌دهد که سیستم رهدا MRT (1B) به‌عنوان تأثیرپذیرترین عامل و روش طرح ساتو (5B) به‌عنوان تأثیرگذارترین گزینه جهت اجرای روسازی راه‌آهن سریع‌السیر، مطرح می‌باشد