قصد تک‌‌فرزندی و تعیین‌کننده‌های آن در زنان و مردان در شرف ازدواج در تهران

نویسندگان

1 دکترای بهداشت باروری، استادیار مؤسسه‌ مطالعات و مدیریت جامع و تخصصی جمعیت کشور.

2 دکترای جامعه‌شناسی، استاد دانشکده علوم اجتماعی، دانشگاه علامه طباطبایی.

doi
چکیده

هدف این مقاله، بررسی قصد تک فرزندی و تعیین‌کننده‌های آن، در زنان و مردان در شرف ازدواج ساکن شهر تهران می‌باشد. در این مقاله، داده‌های مرحله اول پیمایش یک مطالعه ترکیبی[1] که در تابستان 1391 انجام شده بود، مورد تجزبه و تحلیل قرار گرفت. در این مرحله، تعداد 871 زن و مرد مراجعه کننده به مراکز مشاوره قبل از ازدواج وابسته به دانشگاه‌های علوم پزشکی در تهران به روش سهمیه‌ای خوشه‌ای نمونه‌گیری شدند. قصد تک‌فرزندی در 46 درصد و دو فرزندی در 2/43 درصد موارد گزارش شد. تعیین کننده‌های قصد تک فرزندی در مردان عبارت بودند از : فردگرایی (34/1OR[2]=)، نگرانی کمتر از مشکلات تک‌فرزندی (74/0OR=)، باورهای جنسیتی تساوی‌طلبانه ‌(66/4 OR=) و نگرانی‌های فرزند‌پروری (10/1OR=)، درحالی‌که در زنان عبارت بودند از سن(08/1OR=)، نگرانی‌های فرزند‌پروری (11/1OR=)، فردگرایی(31/1OR=)، نگرانی کمتر از تک‌فرزندی (60/0 OR=) و آرمان‌گرایی در تربیت فرزند (71/1 OR=). نتایج بیانگر نوعی گذار به سوی کنترل‌های درونی‌تر بر تصمیم باروری در مناطق توسعه یافته شهری مانند تهران بوده، که منطبق بر نظریه گذار دوم جمعیتی می‌باشد.[1]. mix method[2]. Odds Ratio  (نسبت شانس)