تحلیل و ارزیابی آرای خاورشناسان درباره «غلو» و «تقیه» در میراث حدیثی امامیه
نویسندگان
1 استاد گروه فلسفه دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
2 دانشآموخته فلسفه و کلام اسلامی دانشگاه آزاد اسلامی واحد تهران مرکز
doi
چکیده
اصالت، اعتبار و خاستگاه حدیث شیعهاز مباحث اساسی و پربسامد در مطالعات حدیثی خاورشناسان استکه در این میان، موضوع «تقیه» و «غلو» به دلایلی چند مورد توجه ایشان قرار گرفته است؛ بررسی و مطالعه تاریخی جامعه اولیه شیعه و تأکید بر وجود مؤثر و گسترده این دو عنصر در آن زمان، از این دلایل مهم است. تردیدافکنی در اعتبار روایات شیعه، تأکید بر وجود متهمان به عدم وثاقت در روایات شیعی و منحصر ساختن شیعه به این دو مسئله و نیز کم یا بیاهمیت جلوه دادن جایگاه مقدس ائمه(ع) از نتایج مهم تحقیقات ایشان است. اختصاص دادن پدیده غلو به شیعه، در نظر نگرفتن موضع صریح و شدید ائمه(ع) و علمای امامیه در برابر غالیان، بیتوجهی به راهکارهای ائمه(ع) و علمای امامیه در کشف روایات تقیهای، انحصار جریان غالب و کلی مکتوبات روایی شیعه به تقیه، بیتوجهی به تقیه در دیگر فِرق اسلامی، توجه نکردن به روش و سیره اصحاب ائمه(ع) و نیز محدثان امامیه در مواجهه با روایات تقیهای و نیز عدم تفکیک میان روایات تقیهای و توریهایاز نقدهای مهمی است که بر مطالعات اینان وارد است. نوشتار پیشِ رو تلاش دارد دیدگاههای مهم خاورشناسان درباره غلو و تقیه در میراث حدیثی امامیه را بکاودوتحلیل و ارزیابی کند.