فهرست نشریات علمی دسترسی آزاد ایران

پروژه‌های راهسازی اغلب پروژه‌هایی با مدت زمان چند ساله بوده و اجرای آسفالت جزء آخرین مراحل اجرای پروژه می باشد. در حال حاضر اکثر شرکت‌های راهسازی، قیر مورد نیاز خود را بدون استفاده از ابزارهای برنامه‌ریزی و عمدتاً به روش خرید مستقیم در انتهای پروژه تامین می‌نمایند. با توجه به نوسانات قیمت قیر در ایران و عدم رشد متناسب شاخص‌های تعدیل، این شیوه تامین قیر یک روش بهینه محسوب نشده و موجب زیان پیمانکار می‌شود. در این مقاله با هدف کاهش زیان ناشی از نوسانات قیمت قیر، مسئله تامین قیر به روش ذخیره‌سازی مطرح شده که در حال حاضر در شرکت‌های پیمانکاری راهسازی رایج نمی‌باشد. تامین قیر به روش ذخیره‌سازی در انبار یک اقدام پیشگیرانه در برابر زیان ناشی از افزایش قیمت محسوب شده اما هزینه‌های انبارداری و حمل مجدد را به شرکت‌های پیمانکاری تحمیل خواهد کرد. بنابراین این چالش مطرح می شود که چه درصدی از قیر مورد نیاز به روش خرید مستتقیم تامین شده و چه میزان آن از طریق ذخیره‌سازی تامین شود. پاسخ به این سوال نیازمند استفاده از یک مدل تصمیم‌گیری مبتنی بر بهنیه‌سازی است. در این مقاله یک مدل تصمیم‌گیری جهت تعیین برنامه بهینه تامین قیر در شرکت‌های پیمانکاری راهسازی ارائه شده است. جهت بیان اهمیت استفاده از این مدل یک مثال کاربردی مورد بررسی قرار گرفت . در این مثال 9 شرایط مختلف برای تامین قیر مورد نیاز در یک شرکت پیمانکاری تعریف و سپس برنامه بهنیه به دست آمده برای این 9 حالت با یکدیگر مقایسه شدند. نتایج حاصل نشان داد که کاهش زیان حاصل از بهره‌گیری از مدل تصمیم‌گیری، حداقل %18 درصد و حداکثر %93 امکان پذیر است. این موضوع اهمیت بکارگیری این مدل در کاهش زیان شرکت‌ را نمایان می‌سازد.