واکاوی پدیده یادگیری فناوری در پروژه قطار ملی مترو: یک رویکرد پیمایشی
نویسندگان
1 گروه مدیریت صنعتی، واحد تهران مرکزی، دانشگاه آزاد اسلامی، تهران، ایران
2 گروه مدیریت فناوری اطلاعات، دانشکده مدیریت و اقتصاد، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
3 گروه مدیریت و کارآفرینی، دانشکده مدیریت و حسابداری، دانشگاه علامه طباطبائی، تهران، ایران
doi
10.22034/tri.2022.338181.3036چکیده
حمل و نقل عمومی بهعنوان یکی از معیارهای سنجش توسعه یافتگی کشورها قلمداد میشود. حمل و نقل ریلی درونشهری (مترو) -یکی از زیرشاخههای حمل و نقل عمومی- نقش قابلملاحظهای در این سنجش ایفا میکند. باتوجه به نیاز کشور در حرکت به سمت توسعهیافتگی، یکی از مواردی که باید بر آن تمرکز کرد، توسعه قابلیت بومی برای طراحی و تولید محصولات مرتبط با صنعت مترو بعنوان محصول پیچیده است. محصولات پیچیده از لحاظ فنی در شرکتهای پیشرفته تولید میشود، کالاهای سرمایهای با فناوریهای پیشرفته که سرمایهگذاری در آن، یکی از نشانههای مهم قدرت اقتصاد ملی است. از آنجاییکه این محصولات بطور قابلملاحظهای سرمایهبر و زمانبر و دارای عمر بلندمدت هستند، بومیسازی از طریق یادگیری فناوری باید بصورت مدیریت شده انجام شود. در این مقاله، مسیر یادگیری فناوری و اقدامات انجام شده در پروژه قطار ملی مترو براساس استراتژی پدیدارشناسی مورد بررسی قرار گرفت. پس از بررسی شواهد، مطالعات میدانی، کتابخانهای و اطلاعات از جنس الزامات مدیریت پروژه و یادگیری فناوری، دادهها از طریق انجام مصاحبههای باز با مدیران سطح بالا در شرکتهای ذینفع پروژه مترو گردآوری و تحلیل دادهها با نگاهی انتقادی و در قالب نقشه راه نظریه دادهبنیاد از طریق کدگذاری (کدگذاری باز شامل (مقدماتی، اولیه، مقولهبندی) و در نهایت بلوکبندی و کدگذاری محوری) با استفاده از نرمافزار تحلیل کیفی مکسکیودیاِی2020 انجام شد. با توجه به اینکه هریک از تامینکنندگان اصلی، روشی برای یادگیری و استفاده فناوری کسب شده دارند، نیاز است مدیریت یکپارچهسازی نیز نظیر علوم مهندسی آموزش و توسعه داده شود. مالکیت فناوری یکی از خلاهای قراردادی در روند اجرای پروژه است و درعین حال اجرای پروژه قطار ملی مترو منجر به تحقق بومیسازی و اهدافی نظیر توسعه ملی، افزایش اشتغال، کاهش هزینههای ساخت، افزایش سهم داخلیسازی با استفاده از توانمندی دانش و فناوری سازندگان بومی، شد.
