گونهشناسی «دینداری» در رویکردهای سیاست گذاری فرهنگی
نویسندگان
1 پژوهشگر، پژوهشکده شهید صدر، طلبه سطح سه ، حوزه علمیه، قم، ایران
2 دکتری مدیریت فرهنگ، دانشگاه باقرالعلوم(ع)، قم، ایران
doi
10.28211685/CIR.2311.1099.3.11.6چکیده
مهمترین راه برای فهم رویکرد اسلامی سیاستگذاری فرهنگی، بررسی تطبیقی گفتمانهای سیاستگذاری فرهنگی از طریق تحلیل مفاهیم بنیادین آن هاست. «دین»، «فرهنگ»، «انسان» و «حکومت» مهمترین این مفاهیم می باشند. در مقاله حاضر به بررسی تطبیقی مفهوم دین در گفتمان های سیاستگذاری فرهنگی پرداخته می شود. در عرصه سیاستگذاری فرهنگی چهار رویکرد کنترل فرهنگی، تصدیگری، رهاسازی و خدمترسانی ذیل دو گفتمان کلان «مدیریت مکانیکی» و «هارمونی فرهنگی» وجود دارد. دینداریِ «ایدئولوژیک»، «کاتولیسیسم»، «پروتستانیسم» و «دینداری عامه» از جمله بنیادهای دینشناسی و متناظر این رویکردها هستند. دین در نگاه اسلامی، نه در مکاتب سخت و غیرقابل انعطاف ایدئولوژیک و کاتولیسیسم تعریف میشود و نه در مکاتب شخصی و سطحی پروتستانتیسم و عامه؛ بلکه دین به صورت منعطف ولی تعالیبخش در زندگی عموم جامعه حاضر است. با این وصف، سیاستگذاری فرهنگی با بررسی زمینه و استعداد جامعة انسانی سطحی از دینداری را در دستور کار خود قرار داده و حرکت تدریجی به سوی اهداف نهایی را پیش میگیرد. در مقاله حاضر با روش اسنادی- کتابخانهای و استنباط عقلی به گونهشناسیِ تطبیقی نگاههای دینشناسی با گفتمانهای سیاستگذاری فرهنگی پرداخته میشود.