تعیینکنندههای امید به آینده شغلی در شهر تهران
نویسندگان
1 گروه آمار و مدلسازی جمعیت، موسسه تحقیقات جمعیت کشور
2 گروه آمار و مدلسازی جمعیت، موسسه تحقیقات جمعیت کشور
3 گروه جامعه شناسی اقتصادی و توسعه، مؤسسه تحقیقات جمعیت کشور
doi
10.22054/qjsd.2022.56801.2070چکیده
امید به آینده شغلی، به عنوان یکی از ابعاد امید اجتماعی، میتواند منجر به ارتقای تابآوری اقتصادی و اجتماعی در جامعه شود. مقاله حاضر، به مطالعه عوامل جمعیتی و اقتصادی-اجتماعی مؤثر یر امید به آینده شغلی در شهر تهران میپردازد که در آن اطلاعات 1200 پاسخگو از طریق پرسشنامه محققساخته و نمونهگیری طبقهبندی چندمرحلهای با تخصیص متناسب در سال 1396 گردآوری و با استفاده از روش معادلات ساختاری تعمیمیافته تحلیل شدند. یافتهها نشان داد که زنان نسبت به مردان، غیرشاغلین نسبت به شاغلین و ساکنین مناطق کم برخوردار و نیمه برخوردار نسبت به سایر مناطق امید به آینده شغلی کمتری داشتند. با افزایش سن و احساس ناامنی روانی، امید به آینده شغلی کاهش و با افزایش تعداد سالهای تحصیلی و اعتماد سازمانی امید به آینده شغلی افزایش مییابد. نتایج حاکی از آن بود که برآورده نشدن انتظارات شغلی پاسخگویان، بویژه زنان، غیرشاغلین، ساکنین مناطق کمتر برخوردار و افراد مسن منجر به دو قطبی شدن جامعه و شکلگیری شکافهای طبقاتی میشود. پیام سیاستی مطالعه حاضر این است که به منظور اشاعه و گسترش امید به آینده در بین شهروندان تهرانی باید از اثرگذاری مثبت متغیرهای سطح تحصیلی و اعتماد سازمانی، بویژه در بین ساکنین مناطق برخوردار، به عنوان فرصتی ارزشمند استفاده کرد.
