بررسی و تحلیل موانع سیاسی- مدیریتی توسعه حملونقل عمومی در کلانشهر اهواز
نویسندگان
1 دانشیار، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران.
2 دانش آموخته کارشناسی ارشد، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
3 استاد، گروه جغرافیا و برنامهریزی شهری، دانشگاه شهید چمران اهواز، اهواز، ایران
doi
10.22034/tri.2023.106961چکیده
در دهه پایانی قرن گذشته و در آستانه هزاره سوم و با تقویت گرایش به رویکردهای اجتماعی و طراحی شـهری توسعه حملونقل همگانی محور بهعنوان کاملترین دیدگاه معرفیشده است اما بااینحال در بسیاری از کشورهای درحالتوسعه سیستم حملونقل عمومی ناکارآمد است؛ که در این ناکارآمدی موانع متعددی دخالت دارند که یکی از این موانع، موانع سیاسی- مدیریتی است. ازاینرو هدف این پژوهش بررسی و تحلیل موانع سیاسی- مدیریتی توسعه حملونقل عمومی در کلانشهر اهوازاست. پژوهش حاضر ازنظر هدف، کاربردی- نظری و ازنظر روش، توصیفی- تحلیلی و پیمایشی است. اطلاعات موردنیاز تحقیق از طریق روش اسنادی، کتابخانهای، پیمایشی و مصاحبه با مردم و کارشناسان گردآوریشده است. جامعه آماری پژوهش حاضر، 15 نفر از کارشناسان و خبرگان حوزههای اجرایی و دانشگاهی است. جهت تجزیهوتحلیل دادهها از تکنیکهای تصمیمگیری چند معیاره ANP و DEMATEL استفادهشده است و برای پهنهبندی موانع در سطح شهر از مدل کریجینگ استفادهشده است. نتایج نشان میدهد که موانع سیاسی- مدیریتی توسعه حملونقل عمومی شهر اهواز به چهار دسته موانع سیاسی- مدیریتی سطح ملی (17 عامل)، سطح استانی (11 عامل)، سطح مدیریت شهری (22 عامل) و سطح مناطق هشتگانه شهرداری اهواز (5 عامل) تقسیم میشوند که در سطح ملی، برنامهریزی متمرکز، در سطح استانی، ضعف فرهنگسازمانی، در سطح مدیریت شهری، تأخیر بلندمدت در راهاندازی پروژهها، مهمترین موانع توسعه حملونقل عمومی هستند. همچنین پهنهبندی موانع سطح مناطق نشان میدهد که بیشترین پهنههای شهر اهواز در طیفهای متعدد نامطلوبی است.
